
نمیگم که همیشه مینویسم!
ادعایی هم ندارم که به هدفم، به خودکار و کاغذم وفادارم، و هرچی رو که به ذهنم میرسه همونجا زودی یادداشت میکنم.
هرچند دوست دارم این کار رو!
اینکه نوشتنم، محدود به یه ساعتهای خاص نباشه. که همهی توجهم رو فقط روی خاص بودنِ ایدهای که قراره بیاد روی کاغذ، نزارم!
ولی خب کاریشم نمیشه کرد. پیش میاد. منم آدمم و همیشه رو فرم نیستم. همیشه موقعیت نوشتن رو ندارم.
شاید هم هدفم اونقدرها که فکرش رو میکنم برام اهمیت نداره. البته شاید!
شاید فعلا زورم همینقدره!
ولی یچیزی رو خوب میدونم، اونم اینه که کلمات سخاوتمندتر از اونی هستند که بیان و دست روی این به اصطلاح تنبلیِ من بزارن و برای همیشه از مُخم پر بکشن برن.
نه!
مطمعنم. مطمعنم همینکه الان، در حال حاضر تواناییِ خوندن و نوشتن رو دارم، اینکه به قولی باسوادم، همین خودش لطف کلمات رو میرسونه!
گاهی خندم میگیره وقتی که به نوشتن و...چجوری بگم، به اینکه دارم خودکار رو روی کاغذ میسُرونم و پشت سرش، میبینم یچیزی شبیه به همونهایی که شما میگید عبارت، واژه یا کلمه، ظاهر میشن!
بعضی وقتها این کار، برام از جادوییترین فیلمهایی که تا الان دیدم هم هیجان انگیزتره! یچیزی شیبه به هری پاتر.
میگفتم.
تازه از قدم زدن رو شروع کرده بودم _این رو هم بگم که ساعت یروب به دوازده بود تصمیم گرفتم تا هندس فریم رو بزارم توی گوشم و حاضر شم که برم برای قدم زدن توی پارک ملت_ اوایل مسیرم بود. داشتم موزیک گوش میدادم _آلبوم تونل از زِدبازی_ که ملودیِ ترانه، من رو با خودش برد به دنیایی از حرف زدن!
یه دنیایِ موازی با همین زمینی که هرروز روش قدم برمیداریم! موزیک درحال پخش شدن بود. جلوتر میرفت و من هم همراه با اون، حالتهای جدید و البته تعریف نشدهای رو لمس میکردم!
نمیدونم شما هم این آلبوم رو گوش دادین یا نه، ولی من هربار که به سمتش کشیده میشم، مطمعنم که قراره اتفاقهای عجیبی واسم بیفته؛ که الان هم همینطور بود! قبلش داشتم یه موزیک دیگه رو گوش میدادم. تموم که شد، نمیدونم کی، ولی ینفر از اونطرف بهم گفت که:《علی برو اون آلبوم رو از داخل لیست موزیکپلیر پیدا کن و گوش بده!》 پیدا کردنش آسون نبود. یا حداقل من اون آدمی نبودم که قراره همچین کاری رو بکنه، ولی گشتم و پیدا هم شد. آلبوم رو باز کردم. اولین تِرک رو رد کردم و از دومیش شروع کردم به گوش دادن و همه چیز شروع شد!
لبهام بسته بودن اما داشتم حرف میزدم! انگاری که یه گویندهی رادیو رو، یه متن بزاری جلوش و بگی بخون. یه متنِ از قبل آماده شده!
نمیدونم از کجا شروع کردم، ولی شروع شد.
گذشت و چند دقیقه ای خودم رو به همین منوال مشغول کردم.
یه جایی اومدم و تصمیم گرفتم که به پشت سرم نگاه نکنم و همهی توجهم رو به مسیر روبروم بزارم. این فکر، وسطهای پارک که رسیدم بود به سرم زد! اونجا که یه ماشین، توی جهت مخالف به فاصلهی چند متری از من، زد روی ترمز، چراغهاش رو خاموش کرد و آدمهای داخل اون، یکی یکی دَرها رو باز کردن و اومدن بیرون. حدس میزنم همشون خانوم بودن. زیاد به این توجه نکردم.
از روبروشون که رد شدم این تصمیم رو گرفتم! مطمعن نیستم، شاید برای جلب توجه بود. یا فقط خواستم ادای آدمهای سر و سنگین و متمدّنی که سَرشون توی کار خودشونه رو در بیارم! ولی هرچی بود، همهی فکر و ذکرم این شد که فقط روبروم رو نگاه کنم. طوری جدی شدم، که حتی موضوعِ این گَپ زیر لبی هم، به حرف زدن راجبه مسیری که جلو روم بود، تغییر کرد! صحبتهام رو اینطوری ادامه دادم:
《...من، تنها به مسیر روبرویم نگاه میکنم. این تصمیمِ آنهاست که مرا چگونه قضاوت میکنند. که راه رفتنِ آرامم، این سر به زیر بودنم را چگونه برای خود تفسیر میکنند! این تصمیم آنهاست که در مسیر پشت سرم، شروع به قدم زدن کنند...همانطور که تصمیم من، نگاه کردن به مسیری است که روبرویم در پیش دارم. این تصمیم من است؛ پس هیچ ایرادی به حواسم نمیگیرم؛ که مدام پشت سرم، پرتِ فکر کردن به این است که آنها الان کجایند و چه میکنند! در عوض از گام نهادن بر روی نوار سیمانی، که حاشیهی این دریاچهی مینیاتوری را سرتاسر پوشانیده است، لذت میبرم؛ که این شبیه به یک حرکت هنرمندانه است و من چقدر خوشحالم از بابتِ داشتن این توانایی...دوست دارم که به پارکبان خسته نباشید بگویم و با تمام وجود ابرازِ خرسندی کنم، از اینکه چقدر ممنونِ او هستم که اینگونه فضای پارک را برای گردش من، آرام و پاکیزه نگاهداشته است...》
این گفتگو یا بهتره بگم مشاعره، همینطور که موزیک جلو میرفت، ادامه پیدا میکرد و با ترک بعدی، بدونِ تموم کردن موضوع قبلی، بحث جدیدی رو پیش میکشید! ترواشاتِ ذهن عزیز، که بی شک همش برای خوش گذشتنِ بیشتر به من بود!
بی ادبی نباشه که میخوام حرفهام رو نیمه کاره ول کنم. ولی باید یچیزی بگم!
"انگشتهام از نوشتن درد گرفتن. گمونم سر شمام درد گرفت! "
پس این رو هم میگم، باقیش رو میزارم برای یه فرصتِ مناسب دیگه. چون هنوز بعد ازین باید برای ویرایش و تایپ کردنِ این همه کلمه، کلی وقت بزارم!
اینرو میخواستم عرض کنم: 《 هر موقع که جرقهی یه ایده توی کلّم زده میشد، زیباییِ اونها، فقط برای همون لحظهای بود که توی فضای ذهنم مرورشون میکردم!
به محض اینکه تصمیم به یادداشت کردنشون میگرفتم، انگاری که از اول هیچ موضوعی برای نوشتن وجود نداشته! پاک میزاشتن و میرفتن. شمارو نمیدونم ولی من اینجوری فکر میکنم: "اونها سراغم رو میگیرن، چون قراره فقط توسط شخصِ من شنیده بشن، و دقیقا همونجا که میام و شروع به نوشتنشون میکنم؛ وقتی که میخوام در معرضِ دیدِ یه آدم دیگه بزارم، شبیه به فاش کردن یه راز، اونها رو از خودم دور میکنم! 》
انگاری اونها فقط برای پر کردنِ خلوتم بودن و تصمیمشون اینه که برای نوشتن، یه مدل دیگه از خودشون رو در اختیار فکر و قلم من قرار بدن!
بسه دیگه!
برم که به کار جذابِ ویرایش برسم. چون الان میبینم علاوه بر انگشتهام، دیگه گردنم هم قُلنج کرده!
... اینم در گوشی بهت میگم:《گمونم قراره که یه اتفاقهایی برام بیفته!》 همونطور که توی متنِ "او" ازش حرف زدم.
چون این علی، برعکس اون علیِ چند وقت قبل، یجورایِ خاصی داره واسه نوشتن، وقت و انرژی میزاره.
ببینیم چی میشه!