
من به رابطهی صمیمانه و جاندرجانِ مادرم با گلها ایمان دارم؛ اینکه هردو، آشکارا حرفهای یکدیگر را میفهمند! گُلی دارد خشک میشود و مادرم به موازاتِ این نفسهای آخر، غمی گوشهی دلش جوانه میزند! گلی جوانهای تازه میزند، گل میدهد یا قَلَمهای، میگیرد؛ میبینم که چروکی از پیشانیاش پاک شده و به انتهای لَبانش اضافه میشود! دیدمش که با تعریف از گلی جدید یا نشان دادن عکسش، چطور مانند کودکی، ذوق، تمام وجودش را فرا میگیرد!
آنها بهم متصلاند؛ این پُر واضح است! حال با اینهمه تفاسیر، وقتی یک همچو موجودی ( مادرم ) میآید و دو عدد گلدانی که به اتاقم هدیه داده را به پنج عدد، افزایش میدهد، این یعنی زندگی، از قلمروی هال، به اتاق من نیز توسعه یافته است! من اینگونه تَفسیرش میکنم: « گلها در گوشش زمزمه کردهاند که علی، به زندگی برگشته است؛ دستهای از ما را برای مراقبت از این حالتش، به اتاق او بفرست! ما حواسش را با تغییر رنگ برگهایمان، پرتِ آب میکنیم؛ به سمت مایهی حیات؛ به سمتِ سبزی! »
من با هربار دیدنشان، این نجوا را میشنوم؛ حصارهای لطیفِ زندگی را که این مأمورانِ مادرم، اطراف حواسِ همیشهپَرتِ من کشیدهاند و هربار که برای لحظهای، انگشت بر سطحِ سوزنی و پهنشان میکشم، سبز میشوم!