یه لنگه کفش. از دوتا، یکیش کم. افتاده یه گوشه. راه رفتن رو سخت کرده. همیشه یکی از دوتا پا، درحاله اذیت شدنه. بارون می‌باره و یکی از جوراب‌‌ها رو خیس میکنه. برف که میاد، یکی از پاها سرما میخوره. قانونش همینه؛ پاپوش که نداشته باشی، راه رفتن برات سخت میشه.
اصلا راه رفتن، با یه جفت کفشِ که لذت‌بخشه!
اصلا یادت نمیاد کجا بود که یکی از دوتا کفش‌هات کم شد. کی بود که گُمش کردی. چشم باز میکنی و می‌بینی لِنگ در هوا موندی و مجبوری با اذیت راه بری. گاهی حتی از شدتِ اذیت، از راه رفتن منصرف میشی. اونجاست که گوشه‌نشین میشی و تنهایی کلید میخوره.
تنها شدن، دلیل نداره؛ بهونه نیاز داره. چه بهونه‌ای؟
بهونه برای بهتر شدن. برای بیشتر خندیدن؛ شایدم یجوره دیگه خندیدن. خنده که همیشه هست اما جنسش فرق میکنه. گاهی آدم دنبال یه جنس جدید می‌گرده و این میشه که از قبلی خسته میشه.
این وسط بعضی خوش‌شانسن و طولی نمی‌کشه که یه یه جفت کفشِ سایز پاشون پیدا میکنن و دلیلشم واضحه؛ اینِ که شهامت این رو به دست میارن که از کفش‌های قدیمیشون دل بکنن. یعنی یجورایی تشخیص بِدن که اون کفش‌ها از اول مال اونها نبوده و خیلی وقت قبل باید رَهاش میکردن. خیلی‌هام هستن که ترجیح میدن تا آخر عمر با اذیت راه برن اما دست روی کفش نو نذارن. حالا کدوم اشتباه میکنه و کدوم درست، هیچکی نمیدونه!
به نظر من اصولا آدم با همین قدرت قلب و افکارشِ که خطِ مَشی زندگیش رو مشخص میکنه و تفاوتش رو با بقیه اعلام میکنه. اینکه یکی ترجیح میده وقتِ بیشتری رو صرف خندیدن کنه و دیگری چیز دیگه‌ای رو انتخاب میکنه.
به نظرم چیزی به عنوان اشتباه وجود نداره؛ تنها چیزی که هست تجربه‌اس یا شایدم طرز برداشت آدمها از لذت و آسیب. اینکه یکی عاشقی رو انتخاب میکنه و اون‌یکی تنهایی رو، این به خودِ شخص بستگی داره. هرچند شنیدم عاشق‌ها معمولا تنهان!
همین.
