
در آن لحظاتی که علی داشت برای خانومش، قابی با نقشی از ماه و کشتی، از بَساطیِ کنار پیادهرو میخرید، من لحظهای به خود آمدم و دیدم، کسی را ندارم تا برایش قابی، با نقشِ دِلی در قالب ماه و فانوس و صندلی دونفرهای، چیزی برایش بخرم پس آمدم و گوشی را از جیب شلوارم بیرون کشیدم و عکسی از قابی با دو معشوقه را با لنز دوربینش ثبت کردم! چمیدانی شاید کسی جایی انتظارم را میکشد...
« به احترامش، نگاهم را از جنس مخالفی میگیرم » را آنقدرها بلد نیستم؛ تنها برای مراقبت از حال نسبتاً خوبی که فعلا دارم، لحظاتم را با انتظارِ دیدنش، پر میکنم؛ این کار هرقدر هم که واهی باشد، به سلامتیای که برای روح و روانم میخرد، میارزد!
اکنون که دارم این نوشته را ویرایش میکنم صفر عاشقیست!