لحظاتی هستند که چسباند؛ تکههای ریز و درشت منِ بیثبات را کنار یکدیگر نگاه میدارند: « سرپرستی از کودکی بی یا بَدسرپرست! » حتی حرف زدن در این مورد، روح آدم را چند مرتبه غسل میدهد! دختری سهونیمساله که به تو میگوید: « عمو، مربیهام بهم میگن تو از این به بعد بابا داری... عمو یعنی من از این به بعد میتونم بابا صدات بزنم...؟ »
از ساعتهایی به بعد، دیگر نیازی به مغز و ابزارش نیست؛ در این لحظات، هیچ کارِ فکریای نمیشود کرد مثلاً یک اصلاحِ موی بدردبخور! در این اوقات، تنها باید رفت و قدم زد و خیالبافی کرد؛ احساسات را رها کرد و دید، کِی رنگینکمان میزند!