به نام خدا
گونه ام، چال افتاده است. گویی ذوقِ دیدنِ دوباره ات، کار خودش را کرده است! بنده خدا عجب بی تابے ای می کند! چقدر کلافه است رنگِ پوسـتِ نازنینم، دچار فراموشی شده است! چون، مدّت ـہاست، که رنگ طبیعی و خواستنےِ خود را فراموش کرده است!
چند وقتی ـیست، کسی خبر از مخفیگاهِ چشمانم را ندارد!
گویـا او هَم، متوجّـہ شده است که دیگر، آینه، حرفی برای گفتن با او ندارد! ازین رو، خود را درونِ تاریکـ ـخانه ی عکّاسےِ متروکہ اَش، مَحبوس کرده است! چون دیگر کسی تفاوتِ مردمک و سفیدے که، چه عرض کنم، زردی ای که به زورِ سـوسـویِ لامپ رشته ایِ قدیمی روشن است را، نمی فهہِـمَد!
لبهایم را بگویم!
غلط نکنم از فرمولے کُہـَن، برای سُرخاب و سفیدآبِ آرایشِ خود استفاده می کند، که این گونه، دلبرانہ به هیچ کس محل نمی گذارد و همه را تشنه ی، لحظہ ای خلوتــِ در حِجله را می کند!
سوالی، ذهنم را درگیرِ خود کرده است!
لطفا نخندید!
مانده ام، با چه گاوآهنی شُخم زده انـد مزرعه ی مُسَطَّحِ پیشانیَم را، که بذر های اَخم، پُربارتر از همیشه، دریک خط، ودر صف ـهای متوالی، ریشه دَوانده اند!
با این تفاسیـر، گمان می کنم باید به فکرِ، عددی مژدگانی باشید!
دلیلَ آن؟
عیبی ندارد که، میگویَم! دلیل آن، چیزی نیست، جز، تقدیـر از این حُسـنِ سلیقه ام در چینِـشِ ظریفانه و جذّابِ، این اَسبــابِ مُباهـات، است!
نگران نباشید! من چند صباحیست روی خلق و خویِ ناپسندَم کار کرده ام. جنبه ی تعریف را دارم. دست وبالتان تنگ است! به جبرانِ این ـِہدیه ی خاطره انگیز، کَمی تمجید هم، کار من را راه می اندازد.
هرچنـد، ساعتهای بی انتهایی ست، که گوش هایم، عادت کرده است به این الفاظِ خوشطَنین!