لای لای

دنیایی که می‌خواست برای او درست کند، یک‌درصد هم با این که اکنون هوایش را نفس می‌کشید شباهت نداشت. او بی کم و کاست، بهشت را برایش می‌خواست؛ نه ذره‌ای کم و نه بیشتر؛ دقیقاً بهشت! اما نمی‌شد. هیچوقت نمی‌شود آن چیزهایی را که می‌خواهی برایت اتفاق بیفتند. این را به تجربه آموخته بود که دنیا هیچوقت آن چیزی را که از ته دلت می‌خواهی بهت نمی‌دهد. دنیا همین است. تو می‌آیی و از تمام وجود برای چیزی که خواسته‌ات است تلاش می‌کنی؛ چیزی که برای هیچکس ضرری ندارد؛ تنها خودخواهی‌ای که می‌شود در آن دید، این است که خواسته‌ی شخصی توست، همین. خوب هرکس یک خواسته‌ی شخصی دارد؛ طبیعی‌ست و وقتی که به آن خواسته‌ات نمی‌رسی اذیت می‌شوی.

با همه‌ی این‌ها او در دسته‌بندیِ آدم‌ها، در دسته‌ی خاصی قرار می‌گرفت؛ دسته‌ای که برای تمام آدم‌ها قابل احترام است حتی آنهایی که همه به عنوان ظالم‌ها می‌شناسند. آری همیشه یک استثنا وجود دارد. در نابسامان‌ترین شرایط نیز همیشه یک نکته‌ی مشترکِ مثبت وجود دارد که همگی بر سر آن تفاهم دارند. مثلا بی‌شعورترین آدم‌ها نیز به کودکی که در زمستان در خیابان، بی‌لباس و گرسنه پرسه می‌زند دل می‌سوزانند و می‌دانند که این یک ناهنجاری‌ست!

او کسی است که بی آنکه سود و ضرر خود را در نظر بگیرد، همه‌ی تلاش خود را می‌کند تا حالِ عزیزش خوب باشد. او زمین و زمان را به هم می‌ریزد تا برای روزهای گرم عزیزش یک سایبان پیدا کند. او خود را کوچک می‌کند تا عزیزش بزرگ شود. او دلایل خنده‌های خود را زیر پا لگدمال می‌کند تا دلیلی برای خنده‌ی عزیزش پیدا کند. او به وقتش شخصیت خود را نیز زیر سوال می‌برد تا عزیزش به خودش افتخار کند. او را می‌توان معنای واقعی کلماتِ صبوری، عشق و وفاداری دانست. او روحی است که در یک کالبد زمینی فرو شده تا به باقی آدم‌ها نشان دهد که یک آدم چگونه می‌تواند از همه‌ی چیزی که دارد بگذرد بی آنکه توقعی از کسی داشته باشد. گمانم تنها دلیلش نیز همین است زیرا خود او ( صاحب جسمش ) مدام درحال اذیت شدن است اما هیچوقت از عقایدش دست‌بردار نیست.

همه‌ی این‌ها برمی‌گردد به زمانی که او در وجودش چیزی را احساس می‌کند. همان زمانی که حسی در وجودش شکل می‌گیرد و او را از سایر آدم‌ها متمایز می‌کند. درواقع تا قبل از آن، او یکی از همان آدم‌هاست. او متوجه این داستان می‌شود و بعد از آن دیگر دست خودش نیست که با آن موافقت یا مخالفت کند؛ به نحوی محکوم به این تصمیم می‌شود. اما اگر دقیق‌ترش را بگوییم این است که این حالت، یک انتخاب از جایی نامعلوم است که او را هدف قرار گرفته است؛ چیزی شبیه به یک لیاقت! قرار دادن او در شرایطی که قرار است با احساساتی دست و پنجه نرم کند که تنها مختص به خود اوست و تمام کسانی که شبیه به در این مسیر هم‌مسیر هستند.

از همان لحظه‌ی اول، او فداکاری را احساس می‌کند. در جایی زیر پوستش، جایی که فقط خودش می‌بیند و می‌فهمد. می‌فهمد که باید خود را برای یک ماموریت پر از چالش‌های عجیب و غریب آماده کند؛ این هشدار را از همان لحظه‌ی بخصوص متوجه می‌شود و جالب اینکه بدون هیچ مخالفتی، با تمام وجود تمایل نشان می‌دهد. قطعا اگر در همان لحظه روبروی آینه بایستد، متوجه این تغییر می‌شود. این اطمینان را نیز از همان جای نامعلوم دریافت می‌کند. اذیت شدن را، درد را، شب‌بیداری‌ها، خستگی‌ها و... را می‌بیند و پا پس نمی‌کشد و با تمام وجود خود را برای آن روز خاص آماده می‌کند. شروع به یادگیری موسیقی‌هایی می‌کند که هیچکس قبل از او آنها نخوانده‌ است. مانند یک گلدان، از گَلش مراقبت می‌کند تا به شکوفه بنشیند. او از اطمینانی که در دنیای آدم‌ها از بین رفته آگاه است. او می‌بیند و متوجه می‌شود که کسی تنها به جز در مواردی خاص ( که پای سود و ضرر در میان است ) هوای کسی را ندارد. می‌داند که بر سر چیزی قمار می‌کند که احتمال برد در آن، می‌تواند نزدیک به صفر باشد. می‌داند و با این‌حال شجاعانه ادامه می‌دهد و هیچوقت از تصمیمی که گرفته پشیمان نمی‌شود زیرا آن نیروی نامعلوم، این اجازه را به او نمی‌دهد. بعد از آن تصمیم، هرکس او را می‌بیند، به این حماقتش می‌خندد اما او متوجهش نمی‌شود. او بازیگرِ نمایشی است که مخاطبانش همیشه با تعجب بهش نگاه می‌کنند و هیچ توضیحی برای این رفتار نمی‌بینند با این‌حال...

محصولی که او به این دنیا و آدم‌هایش تقدیم کرده است، همیشه برای او باقی می‌ماند حتی اگر کیلومترها از او دور شود. حتی اگر ( آن محصول ) او را به خاطر نیاورد. حتی اگر ذره‌ای علاقه نسبت به او نداشته باشد حتی اگر... هیچکدام از این‌ها اهمیتی ندارد زیرا او کسی است که واسطه‌ی حضور او به این دنیاست. کسی که است ریشه‌هایش درون خاکِ اوست.

تقدیم به تمام آدم‌هایی که « مادر بودن » را انتخاب کرده‌اند.