در برههای از زمانم که زورم به توجیه ترسهایم نمیرسد. ترجیحم به پذیرفتنشان است. اینطور احساس میکنم که میتوانم رو به جلو حرکت کنم. لااقل چیزی که خودم احساس میکنم « رو به جلو » هست! همین هم مهم است دیگر؛ اینکه خودم احساس کنم! بقیه چه فکری میکنند چه اهمیتی دارد آخر؟
مثلاً امروز از شوهرخالهام برای چیزی عذرخواهی کردم، تنها چون مادرم این را خواسته بود. کاری به این که درست چه بود و اشتباه، چه، نداشتم؛ تنها میخواستم احترام را تمرین کنم.
مانند همین چند دقیقهی پیش که داشتم برای دلایل تخفیف گرفتن دوستم برای جابجایی خانه، بهش حق میدادم. میگفت پانصد هزار تومان هم پانصد هزار تومان است. با اینکه همهی کسانی که الان دارند این نوشته را میخوانند، میدانند پانصد هزار تومان، هیچی نیست.
دارم در هرکدام از این خرده عادتها، استمرار را تمرین میکنم. یکیش پیگیری کارهای سالنمان است، با خرجهایی که تراشیده شده و من چارهای جز باز کردن در سالن و راه انداختن مشتری ندارم. گمان میکنم بحث بیشتر از حرفِ جور شدن پول برای خرجهای جابجایی آن هم در این شرایطِ شَلَم شورباست.
نمیدانی نگران جنوب باشی یا سلامتیِ مادرت که روز به روز دارد به وخامت، نزدیکتر میشود یا وامی که حالاحالاها قرار نیست جور شود و نه کسی هست که بشود ازش قرض کرد و نه من همچین آدمیام یا قبض برقی که اندازهی یک پرایدِ ۸۴ شده...
گمانم بحث سر ماندن است و تن به زیتون جمع کردن در ترکیه ندادن یا به کارگریِ رستوران در ارمنستان راضی نشدن است. زیرا که لااقل آنجا خبری از بمب و تورم و تنهاییهای بیمنطق و... نیست ولی بااینحال دلت با رفتن، جور نیست با اینکه راحتتر است...
نمیدانم. خستهام. یابد بخوابم. گرسنهام هم هست.