شب، بدون عینک، نظافت میکردم و صبح، آتوآشغالها، از اونورِ قاب عینکم بهم چشمک میزدن!
میرفتم تا تقریباً آخرین کار نیمهتمام امشبم را تیک بزنم که چیزی در سطل زباله، وول میخورد؛ این شد که به نیمهی راه نرسیده، منصرف شدم و برگشتم. حدس زدم خودش باشد: همان دخترکِ چهل و خوردهای ساله که چند دقیقهی پیش، چشم در چشمان منی که داشتم جلوی مغازه را جارو میزدم، ازم سبقت گرفت. خودش بود.
ماه بود؛ او که قلمی سفید، بر بومِ سیاه و سبزِ آسمانِ ( پارک ) ملت زده بود.

هوا، کاملآ سرد؛ از تمرین روزانهام برای برنامهای که بسیار از آن عقب ماندهام نیز دارم به سادگی رد میشنوم؛ با اینحال دلم قدم زدن و سروکله زدن با خیابان و آسفالت و سنگفرش و پیادهرو و...
او را دیدم برای همیشه فرود آمد؛ در انعکاس ( آسمانِ ) شب در استخرِ بزرگِ ( پارک ) ملت! از دیدنش، نه غمگین شدم و نه... با خلسهای بیکلمه، بر سر پیکرِ خالی از خودش، ایستادم و نوشتم: « سفر به سلامت دوست خوبم! اکنون در سرزمینی پر میکشی که آسمانش هیچ محدودیتی ندارد و گردو همیشه برای شکستن دارد؛ همچنین صابون و دستبند طلا! در سرزمینی خالی از هیچکدام از سکنههایی شبیه به چند وجب پایینتر از اوزون! نمیدانم چند دقیقه یا چند ساعت از سفرت گذشته و اکنون نگاهت به منِ کنجکاوِ گوشیبهدست افتاده یا نه؛ میدانم که اکنون در اتمسفری به حیاتت ادامه میدهی که سایهی پشت حقیقتِ کلمههایم را به خوبی میبینی پس بیدفاعیه ازت میپرسم: در آینهی آنجا، خودت را چه چیزی میبینی؟ »

اگه بزنم و دیگه اون جذابیت سابق رو نداشته باشم چی؟
میزنم! چه فایده از این موبلند بودن: چهارتا گیره، تِل، اتو بکش، سشوار بزن، فلانقدر شامپوی تقویتی و...
با دلتنگیش چه کنم؟ دو سال و خوردهای، باهاشون زندگی کردم؛ نگاه کن بلندترینشون اقلا چهل سانتیمتره! میدونی مو هرماه، چقدر رشد میکنه ؟
هرکی هم که میبینه، میگه بزن بابا؛ چیه خودت رو مثل این درویشها درست کردی! بسه دیگه...
یادش بخیر! دوسال پیش، بعد از کوتاه کردن موهام ( که اقلا ده سانت از الان کوتاهتر بود ) برای استخدامی کارخونهای که خیلی ساده لگد زدم زیر فرم قبولی و حقوق ماهی ده میلیون تومان، و بیپناهتر از هر کس و هروقتی از این سی و یک سالِ عمرم، اونجا که داشتم بعد از بارها تلاش برای آرایشگر شدن، هنوز مشغول جارو زدن مغازهی یکی دیگه بودم، تنها دلخوشیم این جمله بود که با بغض به زبون آوردمش ونمیدونتم که آیا مخاطبی اون ور خط هست که به گوشش برسه ؟
باورم نمیشه که تنها با فرو کردن دستام توی جیب شلوارم، هوای سردِ پشت شیشهی مغازه رو که جرأت نمیکردم حتی یه ناخنک بهش بزنم: درحد قدم زدن از مغازه تا خونه، الان بیشتر از دو ساعته که ولکن خیابوناش نبودم. جالب اینجاست که همین چند دقیقه پیش، قبل از اینکه کلید بندازم توی قفل در، این جمله، واقعیتر از آیفون پونزده، اومد جلوی چشمام : من از این هوا میترسیدم؟ به این میگفتم سرد؟ همش همین بود؟ یعنی همهی اون...
خطاب به سیدِ باقالی فروش: سید کیف کردیها ! بلاخره هوا سرد شد و کاسبی شمام رونق گرفت!
شما رو نمیدونم ولی برای من، یه دونه نون ( حتی شده بیات) و اندازهی دو تا قاشق رب، کافیه تا یه وعدهی صبحانهم تکمیل بشه! گاهی وقتی که به اونایی که با نبودن نون تازه و چایی تازه دم، اعتصاب غذا میکنن ، چپچپ نگاه میکنم...
در پیادهرویِ بعد از خداحافظی با مقداد، ساعتِ ساعتِ دوازده شب شکسته شد و دری فلزیِ دو-لَتِه باز شد و... « مادری را دیدم که از کمر به بالا، از پشتسر، توسط مردی جوان ( تقریبا همسنوسال خودم) بغل شده و شبیه به کودکی سِرتِق، که حاضر نیست از مخالفتش برای بیرون رفتن، متقاعد شود به زحمت ، پاهای چپ و راستش را برروی زمین میکشد و...