«چه خوبه که قهوه هست نه!؟ »
خطابم به سعید بود که یکی از گوشیهای هندزفریِ گردنیاش را در گوشِ چپش کرده و تمام حواسش را به صفحهی گوشیاش سپرده بود. دقایق آخری بود که در کافهی حسن سپری میکردم؛ مانند هرروز که ساعتهای چهار و بیست، بیست و پنج دقیقه تا چند دقیقه مانده به پنج عصر، یک صندلی را اشغال میکنم و زمانی را که تحت تاثیر کافئین است را میگذرانم. فریدون فروغی داشت ترانهای را میخواند که از قوزک پا در آن حرف میزد.
[ #بیراهه... دقایقی را باید از زمین برش زد و به بطالت گذراند. درها را باز گذاشت تا هرچه میخواهد، بیاید و هرچه را میخواهد با خود ببرد و تو تنها، دَری باشی که چیزها به آن واسطه در تو جریان دارند! تو لبخندی باشی که به این واسطه عمق میگیرند! باید لحظاتی وجود داشته باشند که هیچ ربطی به هیچ کجای این دنیای منطقی که با اعداد، قابل اثبات است، نداشته باشند! دیدنیها، آدم را سیر نمیکنند؛ البته چرا، شکم را ولی همهچیز که شکم نیست؛ باید به جایی وصل بود؛ بینخ بودن دردآور است؛ اینطور، نسیم، تو را با خود به هرکجایی که میخواهد میبرد: هرکجایی بودن دلخواه نیست؛ لااقل به عقیدهی من نیست! باید جایی باشد که آدرسی ندارد و باید راهی برای رسیدن به آنجا وجود داشته باشد وگرنه این دنیا به خودی خود آنچنان که باید، دلخواه نیست... ]
سرش را به سمتم برگرداند. درحالیکه لبخندی عمیق و بیصدا بر لب داشت و با دهانی که زورش به بیشتر از همان یک کار نمیرسید، گوشهی لبی کج کرد، « هومِ » عمیقی تحویلم داد و ناخواسته با سر، به صفحهی گوشی اشاره که دختری در آن داشت میخندید و من نمیدانم کلا منظورش از این کار چه بود! بااینحال، من نیز آمدم و به لبخندش احترام گذاشتم و ادامهی حرفم را نگرفتم و دل به واژههایی دادم که با تأثیر بیشتری که از کافئین گرفته بود، دلخواهتر شده بود: « ... دیگه این قوزکِ پا یاری رفتن نداره... » و اینطور شد که واژهها از حنجرهی فریدون، به قلب اینجانب و اکنون به صفحهی گوشی راه پیدا کردند!