« میکائیل، یه قهوه‌ی دیگه بزن...»
اون قهوه‌ای که خوردم منو نگرفت. دیروزی، بعد از چند دقیقه، قشنگ حالمو عوض کرد ولی این یکی... اینو همون دیروز هم به میکائیل گفتم. به سرم زد که این‌بارم بهش بگم. نوک زبونمم بودها. اصلا هم به اینکه شاید ناراحت بشه فکر نکردم. خب ناراحتی هم نداشت. رفیقمه دیگه! اگه من نگم و از یه غریبه بشنوه که بدتره! ولی ترسیدم بگم. قبلی و قبل‌ترهاش رو نسیه خورده بودم و طبیعتاً این یکی رو هم باید نسیه می‌خوردم. حسابم هم خیلی زیاد شده بود. همون، یکی از عواملی بود که باعث شد تو این تصمیمم فاصله بیفته. اینکه چجوری حسابمو تصفیه کنم، اذیتم میکرد. با این حال، یکی از فانتزیام بود که برم کافه و چندتا قهوه پشت سر هم سفارش بدم. هی بخورم و هی بالا برم و هی بالا برم و... اصلا هم برام مهم نباشه که یکی از اون طرف برداره بگه چه خبرته، داری زیاده‌روی می‌کنی. حالا درسته دلیل اکثر این زیاده‌روی‌ها، هیجانه؛ چه خوب و چه بد و این‌بار سهمم از نوعِ بدش بود. با این حال، به جای گشتن دنبالِ راه حل، دوسداشتم تو جو حل بشم. چند ساعت بود که اونجا پاتوق کرده بودم. دلیلش هم این بود که رابطه‌ی خوبی با میکائیل دارم و بلدم کجا فرضیه‌هاشو تایید کنم. کجا آهنگای انتخابیش رو تحسین کنم و... خلاصه با اومدن و رفتنه هر مشتری، اونی که قرار نیست صندلیش رو به کس دیگه‌ای واگذار کنه، من باشم. شکایتی هم از این بابت نداشتم. اینکه در اشتباه هستم رو قبول کردم و با هوشیاریِ کامل، فرار رو قبول کردم. سنگینیِ انگشت‌های اشاره، است برام مهم نیست. فکر کنم وقتشه که قهوه‌ی دومم رو سفارش بدم.
