
خیلی وقته که بوی خوبی به مشامم نرسیده! بوهایی که آدم رو ببره به خاطراتِ جامونده در میونِ رایحه هایی تلخ و سنگینِ عقربه های ساعت! زمانی که، دست به دستِ ثانیهها، داده و مُتّحـدِ، بازنگرداندنِ لحظہهایِ زیبا و دوستداشتنی شده. لحظه های عجیب و نـابِ تکرار نشدنی!
خیلی وقته که سیگار، شده هَــوویِ خونه و کاشونه ی افکارِ من، طوری که اجازه یِ ملاقاتِ با هیچکدوم از اندیشه های آرامبخش و آشِنایِ با وجودم رو، از من گرفته. و خودش شده هَمدَم و سنگ صبورِ همه ی کمبودای من!
دیگه یادم نمیاد که بچّگیام دوست داشتم چه شغلی داشته باشم و به کجا برسم! فراموش کردم که می خواستم با هواپیمایِ رویاهام، قُلّه یِ کدوم یکی از کوههای دست نیافتنیِ احساساتم، رو فتح کنم!
دیگه خاطرم نیست، که خاطره یِ فعلِ رسیدن رو، میون کدوم کلاسِ ابتدایی، پشتِ کدوم نیمکت، فراموش کردم. واصلا دفترِ مشقم کجاست تا بنویسم، مشقِشبِ معلّمِمون رو که پایِ تخته نوشته بود: "خدا بزرگ است" و من تنبلترین شاگردِ کلاس بودم، که هنوز که هنوزه، نتونستم، یادداشت کنم این جمله ی ساده رو!
اگه بخوام ادامه بدم، خسته میشه ذهنتون ازخاطره بازی و فراموشکاری هایِ بی حدّ و اندازمون، که تمومی نداره. که باید چاشنی بشه با یه نیشخندِ کوچیک، یا بالا دادانِ گوشه ی راستِ لُپـِتون! پس هنوز که دارین از جنسِ ساده و موردپسندِ انتخاب های گذشتتون لذّت می برین، رهاتون می کنم میونِ "بـــــویِ" خاطره و خاطرهبازی تون تا...
فقط قبلش یه سوال داشتم، میشه بگید: شما کدوم خاطرهتون رو به سیگار فروختید!