
قلبها ایموجی نیستن یا حتی خودِ کلمهی قلب؛ قلبها کلماتی هستن که بوی قلب میدن! مثلاً: « باشگاه میرم از فردا » با وجود دغدغههای مغازه، امین، پول و...
من تلاش میکنم اون کاری که خوبه رو بکنم: بخونم، بنویسم. خوشبو و خوشپوش و خوشرو باشم! امیدوار، شنوا، صبور، مانا و بخشنده باشم. حرکت کنم. یه چیزایی که روتین نیستن و من رو به دیدگاه میرسونن، تمرین کنم. که وظیفه منه که فقط حرکت کنم! اینکه اگه این « امیدها » فقط برای این موقعیته، بذار باشه. که اگه فردا یا عصر که وقتِ انجام کارهای جدیه، امید نباشه، بذار نباشه ولی الان بذار با احساساته خوب، لاس بزنم! مثلاً خلوت کنم با خودم، موسیقی بیکلامی گوش بدم که ترکیبی هست از انرژیِ بالا و مِلو: مثل ترکیبه محتوای کلّهام که خوب و بَده، سیاه و سفیده!
بذار بوی تلاش بدم. بوی حرکت، بذار بوی نور بدم! در عین حالی که میتونم بوی جلب توجه هم بدم! ( مثل همین الان ؛) ) بذار قبول کنم علاوهبر ضعفهایی که دارم و باید قبلوشون دارم، ممنونِ خودم باشم که قدرتهایی هم دارم که اتفاقا واقعی هم هستن! مثل خوشرویی و شنوا بودن! اینکه کسایی هستن که بیرون از من، اینها رو میبینن و به همین خاطر میان سمت من و من اکه این رو فهمیدم، چه خوشبختم که بپذیرمش و از این رُلی که توی این سناریو بهم سپرده شده، لذت ببرم! از اینکه حامل چیزهای متفاوتی هستم! یه عضوِ موثرم! همش زوری برای پر کردن جاهای خالیم: به قول شما آدمها، نقاط ضعفم!
[ عجب میوهای چیدم پسر 🌿]