
_اطاقِ سرد.
_جالباسی ای در تَه اطاق، که لباس ها به زورِ تنگی و چپاندن، بر روی یکدیگر ایستاده اند. مانند صف شلوغ مترو!
_و بَند رختیِ کنج اطاق، با حوله و چند عدد بلوزِ پهن شده روی آن.
_تعدادی جوراب، که لنگ به لنگ، روی زمین، کنار زیرپوشم افتاده اند
_و لحاف و تشک من، که دراز به درازِ همدیگر، همیشه کف اطاق پهن هستند.
"حاکی از بی حوصلگی و آشفتگی ذهن من است! "
درب اطاق بسته است.
در آن سمت درب، پذیرایی قرار گرفته است و خطی از نور، از شیشهی بالای آن، تا فضای تاریک سقف ادامه یافته است!
"مسیری که من از آن خیره میشوم به دنیای خیال! "
من بی حوصله تر از همیشه، لَمیده در این بستر، بی جان، نگاهم را به سقف دوخته ام! چه می گذرد در این حجم گردِ پنهان شده در سَرم؟ میان یک مشت رگ و سلّول عصبی که متصل است به دنیای بی حدّ و مرز کائنات، چه رفت و آمد شلوغی ست! مهمانهای ناخوانده ای، که هرشب بدون دعوت، خانه نشین خانهیِ این میزبان آشفته حال اند.
خیره به بالا، در گوشه ی سمت چپِ تلفن همراهم، به دنبال ساعت میگردم! "ساعت هشت و بیست و پنج دقیقه ی شب است"
و من طبق معمولِ همیشه، در فکر این هستم که چگونه امشبم را به صبح برسانم!
صدای بلندِ تلویزیون اذیتم می کند و من برای نشنیدنِ صدای آزار دهنده ی آن، خود را در زیر پتوی مَخملم پنهان می کنم. گویی دیوار سکوت من است!
نگاهم به صفحهی موبایل، بی محابا و بدون هدف، به پیکر بی جان او ضربه میزنم و مینویسم. نمیدانم چه، فقط مینویسم! یک مشت حرفهای پراکنده و درهم و برهم
"که خبر از آشوبِ درون مغزم را میدهند! "
خدایا چرا اینگونه شد؟ چطور شد که از آن همه رویای رنگارنگ و پر از تنوّع، از آن همه انرژی، چیزی باقی نمانده است!
جوانی که در قالب مردی چهل ساله، خود را زیر پتو و در تاریکی و سکوتِ کنج اطاق، حبس کرده است!
خداوندا!
این همه پریشانی و خطهای پیشانی را از من بگیر. این همه سوال های بی جواب را پاسخ باش. این منِ دور از اجتماع را به آغوش خودت دعوت کن!
انگار که حرارت درونم، خارج از حدّ تحمّل پتویی ست که بدنم را پوشانیده است! تنم خیسِ عرق است. امّا من هنوز مینویسم. سخن میگویم از خودم با خدای شخصی ام!
لب هایم بسته است. امّا درونم، در حال مجادله با هزاران نفر است! سکوت کرده ام اما سوالاتم را از خدایم می پرسم! حجمی فراوان از سوال، و او آنقدر آرام پاسخ مرا میدهد
"که نمیدانم کدام پاسخ مربوط به کدام سوال است! "
تصمیمم به قدم زدنست!
شاید هم چند نخ سیگار را به آن اضافه کنم. شاید از ترکیبشان، کمی آرامش به دست آوردم!
حال، این آرامش، کاذب است یا واقعی؟ مهم نیست. مهم گذراندن وقت است. حال به هرشکلی!
چون دیگر میلی به نوشتن ندارم.
کافیست!