عنوان: « گس ، اما گس از نوع خرمالویی »
.
یک بار یک نفر گفته است:
یوسفِ گم گشته بازآید به کنعان، غم مخور
کلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخور
ای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکن
وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور
دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفت
دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور
اگر آن کسی که توانست احساسات درونیاش را به این شکل به رقص کلمات تبدیل کند امروز زنده بود،
یک چایی دارچین دم میکردم. دعوتش میکردن به تماشای غروب در زمین های زراعی پایین شهر که گذر شتر به آنجا نمیخورد، و داستان روزی که گذشت را برایش تعریف میکردم.
بعد دوتا میزدم روی شانهاش و میگفتم:
نمیدانم تو از کجا میدانستی ولی راست گفتی!
یک مرد واقعی، وقتی غصه به سراغش میآید مینشیند و غصهاش را تا لقمه آخر میخورد.
اما یک مرد بزرگ، غصه ها را میخورد یک لیوان بیخیالی هم رویش سر میکشد.
امروز دائمن یکسان نباشد ترین روز زندگیام بود.
گاهی وقتها یک چیزی میآید تا پشت گلویم و دست به سینه میایستد و نگاهم میکند. می نشیند به تماشای دست و پا زندن های من برای بیان کردنش.
.
الان نشستهایم ته پارک ملت و ساعت ۱۲ و سی و پنج دقیقه است. ساعت ۱۲ و سی و پنج دقیقه شب ته پارک ملت برای هرکاری میتواند باشد، الا نوشتن.
و ما، در حالی که چشم های از حدقه بیرون زده درختان و شیر های آب و فیل سیمانی و نیمکت و غورباقه ها بهمان زل زدهاند، نشستهایم و با یک آهنگ بی کلام سعی داریم چیزی از خودمان به جای بگذاریم که نشکند.
امشب چیزی از علی شنیدم که شاید تا آخرین روز زندگیام هربار که به یاد او افتادم این را هم به یاد آورم.
پرسیدم:
- چند وقته میای اینجا علی؟
+ زیاده… نزدیک ده سال…
بعد از اینکه این را گفت یاد آن دیالوگ ناصرابدی تو همسایهها افتادم.
- چند وقته زندونی ناصر؟
+ خیلی… جلو بچه بذاریش قهر میکنه…
.
صبح امروز چشم هایم را که بار کردم اولین چیزی که آمد سر زبانم و اولین صدایی که از من توی اتاق پیچید چیزی شبیه به این جمله بود:
- دارم روزامو دونه دونه حروم میکنم…
حالا اما اگر بتوانم برگردم به صبح، دوست دارم در گوش خودم آرام بگویم:
- رهاش کن بره رییس…
.
.
.
#روزنوشت