قدم میزدم
در پارک
در این هوای خنک آبانماهی
شب بود و آسمان صاف
ستارهها از هرکجا نگاهشان را به زمین دوخته بودند
نگاهم را به آسمان دوختم
عجیب قدمهایم را همراهی میکردند
انگار آنها نیز هوس پیادهروی کرده بودند
اینجنین به نظر میرسید که خسته شده بودند از این حجم از سکون و یکجانشینی
زمین، مانند همیشه ثابت بود
سرد و بیروح قدمهایم را بدرقه مینمود
نمیدانم شاید حسادت میکرد به این رابطهی تازه شکل گرفته
هرچه بود
در آن لحظه حال من خوب بود
ماجرای رسیدگی به دلخوری زمین را هم در برنامههای آتی در نظر میگیرم
نمیشود که من حالم خوب باشد و کسی از ناخوشی رنج بکشد
حتی حسودهایم!