جالب بود! صحبت از قبرهای دوطبقه؛ قبرستانی که جاخوابهایش رو به اتمام است و باید کمکم از زمینهای کشاورزیِ اطراف، خریده و بهش اضافه شود؛ به بحثی ساده و دَمدَستی شبیه شده که از قیمتِ دویست و هفتِ مدل هشتاد و هشت، حوصلهسربرتَر شده بود. آنقدر، که وقتی داشتم تهدیگهای ماکارونی که گمانم دستپخت عروسمان بود را، دولُپی سُسی میکردم و با بذاقِ دهانم قورتَش میدادم، حوصلهام نیامد صحبتشان را قطع کنم که: « ای بابا! ناسلامتی داریم غذا میخوریم ها! » امیررضا از آن ته گفت: « تُندهها عمو! » و « نسوزه » همراه با سه نقطه ( ... ) را آنقدر ناشیانه ادا کرد که نزدیک بود از دهانم دربیاید: « نگران نباش، روغن دارم چربِش کنم! » خروپفهای پدرم که عمودی، جلوی بساطِ مختصرِ شامِ من، که خواب را پاره میکرد، به قوت قلبم تبدیل شد. بلافاصله نگاهم را به مادرم که در مبلِ پشتسرش، راویِ اصلی ( او ) بود، دوختن و در لبخند، به این فکر کردم که یک نوشابهی سرد هم بَدَک نیست. بعد یادم آمد که این روزها زیادی دارم به معدهام آسان میگیرم: روزی چند لیوان قهوهی پُرآب و آبگازدار و غذاهای نَجویده و... بیخوابی را هم فاکتور میگیریم! فکرِ شستن ظرف غذایم، مشتومالی بود بر روحم، درمقابل افکارِ بیملاحظهام. ساعت میگفت که باید زودتر کار را جمع کنم چراکه مادرم تازه از سفر و مراسم خاکسپاری زنداداشِ شوهرخالهام، از مشهد، از راه رسیده بود و امیررضا هم باید فردا برای مدرسه بیدار میشد. ولی دلم همچنان یک نوشیدنی سرد میخواهد: ترجیحاً آبگازدار با طعم توتفرنگی!