
( حتما میپرسی من که انقدر ادعای احترام به محیط زیستم میشه، چرا پوسته شکلات رو از روی زمین برنمیدارم؟ )
( من هم توی جواب به این سوالِ پُرواضِحت، بدون اذیت کردن خودم، ساده میگم: )
پوستهی شکلات که آشغال نیست؛ بذار هرکی رد شد و چشمش بهشون افتاد، خوشحال بشه. درگیریهای روزمرهاش رو فراموش کنه و با کفش، وارد دنیای کودکی بشه! چرا؟ چون به نظر من، هرکس شکلات میخوره، آدمبزرگ نیست! چون نه اونقدری هست که بتونه سیرِت کنه و نه زورش به جبران قندی میرسه که دغدغههای این روزها از آدم میکشه بیرون! پس چی میمونه؟ بله، بچگی! هرجا پوستهی شکلاتی روی زمین دیدی، با ذوق، روی زمینِ اطرافش قدم بردار که اونجا پُره از تلاشهایی برای تمرین یه حال خوب! اگه با دقت از بالا بهش نگاه کنی، قطعا گرههایی نیمهباز برای نیازمند به اون حال، پیدا میکنی فقط... یادت نره، نباید بهشون دست بزنی!