احساسِ لگد کردنِ یه خاکِ نَمدار. تاریکی. ترس از مسیرهای روبرو؛ با وجود اینکه ناآشنا نیستند. تنهایی. ساعت، نزدیک نه شب رو نشون میده. مهتاب، تنها روشناییِ موجودِ. کلی فکرِ مزاحم و درهم و برهم و نیرویی که تمامِ خواستهاش اینِ که جلوی این حجم اضافه بایسته.
از وقتی از اتاقش زد بیرون، روی هم رفته نیمساعت بیشتر نگذشته اما تا این لحظه، احساسِ خستگیِ یک مسافرت طولانی، درونش شکل گرفته.
باد با سرعتی ملایم درحال وزیدنِ و توی مسیر حرکتش، کم کم سعی داره سرما رو به جونش بِنشونه.
آسمون صافِ، بدون حتی یک لکه ابر. ستارهها، ریز و درشت، کنار هم سو-سو میزنن. زمین هم شبیه به تصویری منعکس شده از اون بالاها توی آینه، با چراغهایی که با فاصله، محوطهای اطرافشون رو روشن کردن؛ همه و همه جلوی چشماش نقش بستن.
موزیک با حالتی منظم درحال پخش؛ همراه با بِیس و بوم بوم. واژههایی منظم که کنار همدیگه نشستن و یک مفهومِ خاص رو میرسونن. یکی تلخ، اونیکی تلختر و بعدی معمولی.
پاهاش دیگه مِیلی به ادامه دادن ندارن. یک سطح صاف رو انتخاب کرد. نگاهش به صفحهی گوشیش بود و حواسش به اطراف. مدام دور و برش رو چک میکرد. تمامِ تلاشش، جمع کردنِ تمرکزش برای نوشتن بود ولی مگه میشد. همش فکر میکرد توی تاریکی کسی بهش نزدیک میشه؛ یه چیزی مثل فیلم ترسناک ها که ناگهان یک موجود غریبه از فلان جا پیداش میشه و بلایی سرت میاره که هیچ تصورش رو نمیکنی.
نیم ساعت پیش بود که تصمیم به نوشتن گرفته بود. با ذهنی آشفته و به ظاهر تسکین پیدا کرده توسط قهوه. یک تصویرِ گنگ که افکارش رو قِلقلک میداد و شدیداً خودش رو لایق به نوشته شدن میدونست. شبیه تماشایِ افتادنِ یک اتفاق، اون طرفِ یک شیشهی بارونزده. بیشتر از نیم ساعت نوشت و نوشت اما هرچی بیشتر پیش میرفت، کمتر به اون تصویر نزدیک میشد. و جالبتر از همه این بود که اون تصویر هیچ حاضر به دست برداشتن از سرش نبود. کلمات، بیمعنی پشت هم ردیف میشدن و با ظاهر شدنشون برروی صفحهی گوشی، یک نعشگیِ خاص به خودشون رو توی وجودش القا میکردن که بیشتر به ادامه دادن وادارش میکرد.
اصلا چرا از خونه بیرون زده بود؟ سردش شده بود. از اون سرماهای استخوان-ترکون نبود اما جنسش غریبه نبود. سرمایِ بیمقصدی بود. سرمایِ بیهدفی. بیانگیزگی. سرما بوی فرار میداد که تنهایی قادر به تحملش نبود. خیلی وقت بود که باهاش خداحافظی کرده بود اما چند وقتی میشد که باز باهاش دَمخور شده بود. مدتها بود که تا این حد باهاش نزدیکی نکرده بود. اما اخیرا بیشترِ، وقتش رو باهاش سپری میکرد. شبها تا قبل از خواب و روزها بعد از بیداری و باز ادامهدار و...
اخیرا باز نتونسته بود اونها رو برروی کاغذ بیاره. اونها باز روی هم تلنبار شده بودن. باز تبدیل به یک معمای غیر قابل حل شده بودن. اون رو از آدمای دور و برش گرفته و اسیرِ خودشون کرده بودن؛ یک اسیر با خورد و خوراکِ مخصوص به خودشون؛ اینبار فقط غم. فقط غصه. فقط غم و باز فقط غصه.
لابلای نوشتنش، به آسمون خیره شد. ماه رو دید. گیج بود و گیج بود و گیج. نمیدونست همینطوری سرجاش بشینه یا برگرده اتاقش. چشماش تمایل به خیس شدن داشتن؛ کاری که قبلترها همیشه بعدش احساسِ سبکی میکرد اما الان دلش به این کار رضایت نمیداد. دوسداشت بره پیش رفیقاش. همونایی که انتظار داشت بهش زنگ بزنن؛ حسی موازی با تنهاطلبیش. سرجاش نشسته بود و خودش رو جاهای مختلف تصور میکرد و بلافاصله ازشون فرار میکرد و باز به پاتوقِ مجازیِ دیگهاش سر میزد و باز... درگیرِ یک تکرارِ بیپایان شده بود. بعد از اینهمه تنهایی، دیگه میتونست تشخیص بده که هدفش از این کار چیه: فرار از فرار.