خوردن فالوده‌بستنی با حسن و امین که همچین کیفیت‌های پایینی از گَلوش پایین نمی‌رفت، تجربه‌ی جالبی بود. نهایتا حسن هم تحت تأثیر انرژیِ قدرتمندِ نخواستنِ امین، به چندتا قاشق قناعت کرد و این شد که طبق معمول، منی که کمترین حساسیتی نسبت به طعم و البته ( به اون صورت ) کیفیت نشون نمی‌دادم، بعد از هورت کشیدن مال خودم، سهم حسن رو هم ( با اجازه از خودش ) کشیدم سمت خودم! هرچند بیشتر از چندتا قاشق ظرفیت نداشتم و این شد که درنتیجه تصمیم گرفتم زمانی که قرار بود برای خوردن اون سَرریز صرف بشه رو باارزش‌تر بدونم و ظرفِ تا نصفه خورده شده‌ی حسن رو توی ظرف خالی خودم جا بدم و با سرجمع کردنِ لیموهای چِلونده‌شده، همه رو با بی‌نظمیِ خاصی توی سینی پلاستیکی بِچینم. امین درحال پیشنهاد بازی کوییز به حسن بود که داشت گاردن آف... نمی‌دونم چی‌چی رو بازی می‌کرد. من پاشدم رفتم دست و صورتم رو بشورم و بیام. مخصوصاً سیبیل‌هام که حسابی ملس شده بودن! شیر آب، صد، صد و پنجاه متر اون‌طرف‌تر بود و ساعت حول و حوش ده شب. درحال دور شدن از بچه‌ها، صدای آدم‌ها رو می‌شنیدم که هرکدوم خودش رو با چیزی آروم می‌کرد: یکی با طبل، یکی با درددل با رفیقش روی صندلیِ فلزی توی پارکِ خلوت و... چندتا هم مثل ما با فالوده‌بستنی!
