
بین یک عالم کلمات که هرکدام، داستانی بودن برای شنیدهشدن، داشتم التماسِ نرمهموها را برای سوار شدن بر خاکانداز و سفر به سطل زباله، میکردم. انگشتانم آلوده به روغن چرخ خیاطی ( برای سرویس ماشینهای اصلاح و قیچی و... استفاده میشود ) و گردوخاک مسافرانِ امروزِ آرایشگاه و انواع حالتدهندهها و... بود و این، اجازهی بیرون کشیدنِ گوشی از جیب عقب شلوارم را بهم نمیداد. شاید هم این تمام ماجرا نبود مثلا دلم نمیخواست یا شاید هم زورش. ا نداشتم که دو کار را با هم انجام دهم: تمیزکاری و گوش دادن موسیقی و... خیالپردازی! این که شد سه تا! خب ایرادی ندارد، سه کار!
داستان، غریبتر از این کلماتِ دمدستی بود؛ من داشتم سرم را گرمِ هرکاری برای فرار میکردم! شاید اکنون که مینویسم، ناخواسته از ذهنم اعتراف گرفتم، شاید آنجا این را میدانستم ولی به روی خود نمیآوردم تا خداییناکرده به عزت نفسم برنخورد یا... ( بخورد! ) آن پایین، آدمی بزرگ مشغول کاری مهم بود که احدی نباید از آن باخبر میشد؛ صحنه سازی لازم بود و... چهچیزی از جاروو خاکانداز، طبیعیتر؟ احتمالأ همینها جلوم را گرفته بود تا دست به هنرنمایی با کلمات بزنم و درعوض سرامیکهای سفیدِ کف را با چیزهایی که دلم میخواست ( من باشم ) رنگ کنم.
او با دوستدخترِ نمیدانمچندمش دچار یک معاشقهی مجازیِ قبل از رابطهی حضوری بود و برخلاف همیشه که زودتر میرفت، هنوز مغازه بود... آها، مشتری داشت، قبلش نبود، بعد از اینکه اصلاحش را تمام کردم! آنجا هم موسیقی بود منتها بیکلام همراه با جز از کل. همیشه چیزی برای حواس پرتی وجود دارد و مکملش، چیزی برای برگشتن به مکان موردنظرت! برای مثال، اکنون که درحال قدم زدن و ثبت وقایع روزانهام هستم، فوبیای حملهی سگ را دارم و قطع کردن صدای موسیقی و حمل سلاح سردی به نام پارهسیمان ( یا سنگ ) ابزارِ آرامبخش من هستند اما آنجا، اِیرپادهای عزیز و...!
قدیمترها که شورِ نوشتنم° شورتر از الان بود، وقتی در موقعیتی مشابه به این قرار میگرفتم، میگفتم: « همهچیز رو که نباید نوشت، بعضی ایدها، هدیهای غیرمنتظره برای تلاش صادقانهی تو توی نوشتن ( و یکسری کارهای خوب دیگه ) هستن » و امشب، این آمد که: « مگه ( توی مسیر تکاملِ باورت به نویسنده ) نظرت این نیست که صاحب کلمات، کسی دیگهاس؟ خب، الان لذتش رو ببر، کارت که تموم شد، خودش خوب میدونه سر فرصت چی بهت بده! » در این تمرین، زورم زیاد بود اما افکار موذی هم بودند: « گوش کن چی میگه یا... خاک تو سرش، حالا بذار به سن من که رسید، میفهمه برای شروع، چقدر دیره... » تمام تمرینهایی که برای هرکدامشان هزار و شصت و شونزدهبار پوست انداختم.
در آن لحظه ( و لحظاتی ) مشابه به اینها...
پینوشت:
عذر میخوام! پرش افکار گرفتم! بذارید پای هجده ساعت تجربهی زندگیِ عمودی! اگه عمری باقی بود حتما ادامه میدم! برای جبران، شما رو به یه شات غروبِ فوقِ نارنجی دعوت میکنم!
