به دنبال عینکم، کیفم دوشی‌ام رو نگاه کردم اما زورِ صدا، انقدر بالا بود که هرکاری کردم نتونستم صفحه‌ی گوشی رو روشن نکنم و وارد گزینه‌ی یادداشت‌ها نشم و ننویسم: با چشمای آستیگمات هم، باید دست‌به‌قلم بشم؛ حتی شده فقط بنویسم « هستم! » کلمات، درخواستِ نوشته‌شدن رو دارن! همیشه همینطور بوده؛ چه وقتایی که زور نوشتن نداشتم و چه وقتایی که رمان توی ذهنم وول می‌خورده! خوشحالم از این بابت! این تنها سرمایه‌ی منه و هروقت در حد توانم، هرکاری از دستم بربیاد براش می‌کنم تا یه روز دیگه، موندنش رو باهام تمدید کنه!
