
بعضی حرفها را تنها با لنزِ دوربین میشود نوشت؛ زورِ قلم به یادداشت کردنشان نمیرسد!
باید دوربین را برداشت و لنزِ آن را تمیز کرد. آن حالتی را که عکاسها به خود میگیرند، به خود گرفت: ایستاده برروی دو پا، کفِ یکی از پاها کاملا به زمین بچسبد و با دیگری، روی پنجه ایستاد. بعد کمی به جلو خم شد. در همین حین، با حالتی ناخودآگاه که از قبل تمرین شده، ابتدا دوربین را در کفِ دو دوست، ثابت کرد. سپس با انگشتانِ سَبابه و شصتِ یک دست، زاوایهی دوربین را متناسب با منظره، تنظیم کرد و با دستِ دیگر، منتظر ماند تا منظرهی مورد نظر، همانطور که مدنظر است و مطابق با استانداردهای عکاسی، مناسب در قاب دوربین جاخوش کرده، قرار بگیرد. که این کار، مربوط به چشم است. یکی را میبندیم که تصویر را واضحتر ببینیم ( همه میدانیم که نمیشود با دو چشم، همزمان از لنز به جایی خیره شد؛ تصویر تار میشود! ) و باز در همین حین، با انگشتانِ همان دستی که برای فشردنِ کلیدِ دوربین انتخاب شده، در حرکتی هماهنگ با چشم، منظرهی مورد نظر را قشنگ در قاب دوربین جای میدهیم. که البته این کار، مربوط به تمامِ اعضای بدن است: پاها، سر، دستها، چشمها و حتی کمر. تمامِ اینها زیرِ نظرِ دستورِ مغز که استانداردِ عکس را تایید کند و در نهایت: چیلیک و تمام! عکس، حاضر و آماده، قابلِ ظاهر شدن است. بعلاوهی تمامِ این موارد، چیزهای دیگری هم هست که برای یک عکسِ درست و حسابی و درخورِ تحسین، لازم است و آن محیطی است که ما از آنجا به منظره نگاه میکنیم؛ منظورم فاصله و نور و حتی زمینِ زیرِ پاهایمان است.
همهی اینها را گفتیم اما اگر یک چنین شرایطی پیش آمد و ما ابزارِ عکاسی به همراه نداشتیم چه باید بکنیم؟ اگر داشتیم و مانند من، هنرِ عکاسی را بلد نبودیم چه؟ اگر تمامِ اینها سرجایش بود اما حس و حالِ عکاسی را نداشتیم، آنجا کارِ درست چیست؟ آنجا که کلمات، قطار قطار از پردهی افکارمان میگذشتند و ما نمیدانستیم که تکلیف چیست، چه؟ آن زمان باید چکار کنیم؟ با مغزی که به تصویر کشیدنِ هر شرایطِ جالبی عادت کرده است، چه باید کرد؟ میدانم که شما نیز مانندِ من میدانید از جایی به بعد، نوشتن دیگر یک تصمیم یا تمرین برای تقویتِ مهارتِ نویسندگی نیست؛ به یک اعتیاد تبدیل میشود و ترکِ اعتیاد هم که میدانیم مرض است!
سخت شد!