
تا نصفی از قوزِ دماغ، توی لیوان کاغذیِ قهوه فرورفته بود؛ از نشانههای علاقهاش به قهوه بود: سبیلهایی که قهوه از آن چکه میکرد و پاچههای شلواری که تا زانو، بلکه هم بالاتر، در بینظمیای منظم، قارههای قهوهای را روی خود، نقش زده بود! البته که در بچهسَرمایی که مال چهارم دی بود، گرمای ( تقریباً ) یکسومِ پایینِ استوانهی لیوان کاغذی، مطبوعتر از بخاری ژاپنیِ مغازهی دوستش جواد، حالش را جا میآورد؛ آنجا چه خوشحال بود از این توافقِ اتمهای گرما، در دیرتر حل شدن در کاغذ؛ این یعنی گرما را برای چند دقیقه بیشتر، هَمقدمِ خود دارد!
در توافقی نانوشته، در ( تقریباً ) هر یکونیم دقیقه، یک قُلپ از آن را سر میکشید؛ گاهی یک جرعهی پُرمَلات و گاهی درحد یک قطره! مهم هم همین بود که قهوه را یکجا راهی معده نکند! دارد. البته یادش آمد که همانجا در قهوهفروشی نیز میتوانست مترادف با همین فلسفه، زندگی کند اما این کجا و آن کجا!