دستِ نوازشت را لای موهایم احتیاج دارم. نامَت چیست را نمیدانم. آدرسی هم اَزت ندارم. تنها یک صدا، تنها یک احساس، تنها چیزیست که برای آشنایی، میتوانم بهت بدهم. قلبم، قلبم این را به من گفت! این زمزمه را، همانجا که هوا سرد بود و هیچچیز من را گرم نمیکرد، کنار گوشهایم خواندی. شبیه به یک لیوان چاییِ داغ، بعد از یک یک پیادهرویِ طولانی، در یک روزِ سردِ پاییزی، به من چسبید! شبیه به یک دستمالِ گُلدار، از همانهایی که همیشه در تَهِ جیبِ مادربزرگها پیدا میشود، نَوازشگر بودی! تو دقیقاً همانی هستی که برای معرفی کردنش، نیازی به هیچ توضیحی نیست...