میدونی، بعضی وقتا نمیتونی حالِ اون لحظتو باور کنی. دست خودتم نیستا! اونجوری بار اومدی؛ نمیتونی با باور کردن، ارتباط برقرار کنی. اجتماع و خانواده و مردم و... هرچی هم میتونه توش تاثیرگزار باشه. ولی خب کیه که بگه《من اگه میخواستم نمیشد؛ حالا داستان هرچی میخواد باشه!》حقیقتم همینهها! درمقابلِ این واژهی شدیدا جدی، یه واژهی جدیتر و هزاربار قویترِ عادت قرار گرفته. عادت به پا پس کشیدن. عادت به ترسیدن. عادت به تَلخَندهای راه و بیراه. عادت به وایستادن... عادت به مورمور شدنه دونه به دونهی موهای تَنت، در پاسخه به آرزوهایی که ظاهرا فقط به این دلیل توی ذهنت تداعی میشن که تحریکت کنن سراغه پاکته سیگار رو بگیری. و فاجعه اونجاست که قلبت هم این داستان رو قبول کنه... آخ که چه سخته این! سخته زنده باشی ولی زندگیه رویاییت رو فقط تو خواب ببینی. چه سخته که رویا رو فقط مختص به قصههای بچگی بدونی؛ اونروزهایی که هرچیزی رو میتونستی باور کنی. چه زوری دارن آدما وقتی که بچهاند! بعضی وقتا میشه که خودت خیلی واضح متوجه میشی، اونی که سیگار به دست، محو به یه نقطهی کاملا نامعلوم شده و آروم دل به خنده داده، تو با اون سن و سالی شناسنامت بهت میگه نیستی؛ همون بچههه است که از اون قدیم ندیما بهت سرزده و بهت کمک کرده که بخندی. خندهداره ولی واقعا همینجوریه. برای خودم بارها این حالت بهم دست داده. شاید واسه همینه که وقتی یه یچهی کوچولو رو دست تو دسته مامان باباش میبینم، بهش حسودیم میشه؛ چون میدونم که اگه قرار هم باشه بینِ من و اون، یه نفرمون زندگی کرده باشه، اونه!
عادت این بلاها رو سرمون میاره. عادت به باور نکردن و سرِ تعظیم فرود آوردن درمقابلِ هرچی نشدنه و در برابرِ نگات، دیدنه اونهایی که براشون شده و هی میشه و باز هم میشه و... این به هیچ وجه قابلِ تفسیر نیست و باز یه نخ سیگارِ دیگه آتیش میزمی و این چرخه، مچالهات میکنه! اشتباه از کدوممونه؟ ما که درجا میزنیم یا اونهایی که یه راهی رو پیدا کردن که ما هیچ رقمه نمیتونیم قبولش کنیم؟ ما برندهایم یا...
امون از این موسیقی که سختترین واقیعات رو به رُخت میکشه! درلحظه میتونه خندهات رو به گریه تغییر بده و بعضی وقتام هردوتاش رو باهم قاطی میکنه که خودمم تا حالا نتونستم اسمی براش انتخاب کنم!
آخ...