
« نمیخوام بابت چیزی که الان هستم، از نویسنده متشکر باشم! » اشتباه میکنی اگه من رو موجودِ ناسپاسی صدا بزنی چون چیزی که الان هستم، فراتر از چیزیه که شش سالِ پیش، بهش میگفتم آرزو؛ ولی حالا که اینجوریه، باید دودَستی بچسبم بهش و بگم: « آقا° سپاس! همین بسّه چون من باورِ بیشتر از این رو ندارم... » چون ظرفیتش رو ندارم! چون باورش ندارم؟ نه، من° همینیام که الان هستم: علی، توی ساعتِ بیست و یک دقیقهی هشتمِ بهمنِ چهارصد و دو، نه علیِ هفتم بهمن یا... نه، من الان، علیای هستم که باور کرده این علی، با هر باوری که الان داره توی ذهنش زندگی میکنه یا در جریانه و یا درحال شکلگیریه، چیزیه که واقعاً هست! اگه جسارتی داره، واقعاً داره چون مثل خیارهای سالادشیرازی، ریزریز شده؛ پس صاحبشه، دقیقا مثل رفیقایی که الان تعدادشون از دستش دررفته؛ برای همون علیای که کلا شمارهی چهارنفر توی مخاطبین گوشیش بود، همونها هم یا ساقی بودن یا رفیقمصرف! این آدم باور داره، چیزی که الان هست و چیزی که میخواد توی روزی نو، باشه، کاملا قابلاتفاقه؛ برای این فرغونی که امروز داره چیزی سنگین رو حمل میکنه که من جزئی از کل صداش میکنم، هیچ غیرممکنی وجود نداره حتی « غیرممکن. » این موجود، خودش رو جدا از هیچچیزی نمیدونه؛ میدونه که زمانی وجود نداره: همه° خودشَن که ضربدر بینهایت، تکثیر شده و دستزیرچانه، روبروی یه آینهی قَدی نشسته و پلک میزنه. برای اون، سفر معنی نداره چون مرزی وجود نداره؛ وقتی که تنها با یه پلک روی هم گذاشتن، میشه... علی نه ناراحته و نه خوشحال؛ به نوکِ قلمِ نویسنده ایمان داره ( این تنها ایمانیِ که داره! ) و ازش جریانداشتن میخواد؛ ازش قدرت انتخابِ موندن توی این مسیر و هممسیرهاش رو میخواد...