عطر دوری میاره؛ پس برای کادو به فکر یچیزه دیگه باش.
عجب!
الان یه لحظه بیا یه گوشه بشین. ذهنت رو از هرچی تابحال راجب دوری و عطر و.. اینها شنیدی خالی کن. گوش کن من چی میگم ولی فقط گوش کن ها! چون اینهام فقط عقاید شخصی جناب بندهاس که بعید نیست بخوام طرز فکرمو به خوردت بدم؛ یجوری که روشنفکرانه، نَم نَم از باورام برات صحبت کنم؛ یجوری که اصلا متوجه نشی همین منی که داره، حرف از آزادیِ انتخاب میرنه، تنها نیتش، اونچیزیه که فگرشم نمیکنی!
چرا انقد فلسفهبافی کردم؟ چرا منظورمو با چهارتا کلمه، ساده بیان نکردم؟ اینهمه بازی با کلمه برای چی بود؛ بنظرت چرا؟
بحث اصلی همینه اصلا؛ همین بازی با کلمات. دوستانی که چهار کلاس سواد دارن و از بیحوصلگیِ امثال من و شما استفاده میکنن و...
همیشه تو تاریخ بُرهههایی پیش میاد که آدمها فقط دنبال مسکن هستن؛ اینکه یه نفر پیدا بشه که حرفهای قشنگ بزنه یا قشنگ حرف بزنه؛ حالا هرچی؛ محتواش هم اصلا مهم نیست. تنها چیزی که مهمه اینِ که بتونه برای چند دقیقه مشکلات زندگی رو براشون آسون جلوه بده؛ یه پردهی قشنگ که زشتیها رو بپوشونه.
میدونی، این خود ما ادمها هستیم که موقعیتِ سوءاستفاده رو برای سایرین فراهم میکنیم. این شخصِ خودِ ماییم که علناً یه پِلاکارد دستمون میگیریم و بلندگو دستمون میگیریم جار میزنیم《آقا بیاز از ما سوءاستفاده کن》
از این مورد مثالها زیاد دوروبرمون هست؛ هرچی جَو آشفتهتر، لاشخور-صفتها هم بیشتر زاد و ولد میکنن؛ گربه فلانه؛ جغد شومِ؛ سگ چنینِ و چنانه و ...