عطرِ توتِ خانهکَرده در هوای چندمتر مانده به سطل زباله؛ طوری اَزم استقبال کرد که فراموش کردم برای چه کاری آنجا هستم. ازم دعوت گرفت تا چند روز دیگر حتماً بهش سر بزنم؛ فعلا هنوز سهم باد است و خاک! ضعفم را فراموش کردم و انگار مأموریتم این شد که فورا آشغالهای مغازه را خالی کنم و برگردم و مهدی و صمد را نیز کاملاً بدون هماهنگی دعوت کنم. جالب بود که ذائقهی آنها نیز با من جور بود و درجا قبول کردند. تازه، آنها، همین امشب را پیشنهاد دادند. آدرس را که پرسیدند، جدی° در آمدم که: « گمشو بابا، شما هم چقدر گشنهاین! نرسیده هنوز که... » که مهدی اجازه نداد جمله را تمام کنم، با هیجانِ کسی که انگار برای اولینبار نارگیل را کشف کرده، داد زد: « نه بابا، تو چی میگی! حسن هرروز داره جلوی مغازهاش رو جارو میکنه... » و منتظر تأییدِ جمع و قبول اشتباهم، خیره در چشمانم، با دهان باز، دستدرجیب ( پافِر ) ، ایستاده بود که من، آخرین دفاعیهام را نیز ارائه دادم: « ... اونها که نرسیدهان... باد° ( به زور از شاخه چیده و ) انداختهشون... » پشتِ آخرین حروف، حنجرهام نَلرزید و فقط لبهایم باز و بسته میشدند که.... خدارو شکر حسن از راه رسید؛ آنهم با دوچرخه! با آن چهرهی همیشهآرامَ و تُنِ صدای مخملیاش، حافظهام را دستمال کشید و درهای مکاشفهای جدید را به رویم باز کرد: روزهایی که تقریبا یک سال و چند ماه از آن میگذرد... دور هم، دایرهوار مینشستیم و از کتابها و نوشتههای هفتهای که گذشته بود، حرف میزدیم و... یک دلم میگفت که برای دورهمیِ تازهتأسیسمان ( که اتفاقا از حسن هم در آن دعوت کرده بودیم ) یادآوری کنم اما نمیدانم چرا... زورم نرسید، هرچند مهم نبود؛ آنقدر از دیدنش خوشحال شدم که فکرِ عدهجمعکردنِ فردا، حتی یک لحظه هم آزارم نداد! عوضش، حین خداحافظی، ازش برای گپوگفتهای هرشبمان ( من و مهدی و صمد ) دعوت گرفتم و او مانند همیشه دلش نیامد که حرفِ دوستی را شهید کند و ... چقدر خوشحالم از دیدنش! کاش فرداشب هم دلش بخواهد که بیاید...