افسوس چرا؛ ما نیز عاشقی کرده‌ایم یارِ دبستانیِ من. عشق که تنها در کتاب‌ها نبوده است؛ بوده؟ اصلا عشقی که نوشته شود که عشق نیست. عشق را که نمی‌توان توضیح داد! عشق در لحظه اتفاق می‌افتد و در کسری از ثانیه از بین می‌رود و برگشتنش با کرام الکاتبین است. عشق، بینِ دو نفرت متولد می‌شود؛ جوری که با احساسِ ناخوشایندِ بعدی، قبول اینکه احساسِ قبلی، عشق نام داشته، غیرقابل باور است. اصلا تصور کرده‌ای چطور این‌همه از عمرت را طاقت آورده‌ای و در میانِ این حجم از سیاهی، هنوز شب‌ها که سرت را بر بالشت می‌گذاری، به روشناییِ فردا امید داری؟ اصلا مگر بدونِ عشق می‌توانی جواب سلام فردِ روبرویت را بدهی؟ تو فکر می‌کنی بدون عشق، می‌شود به نفسِ بعدی دل بست؟ عشق، امید است که هم هست و در عین حال، می‌تواند نباشد ولی هست که اگر نباشد، سنگ روی سنگ بند نمی‌شود.
عشق همان‌قدر گمراه کننده و مبهم است که تعریف از آن. عشق یعنی ندانی کاری که می‌کنی درست است یا غلط اما درعین حال، احساست خوب باشد. شاید عشق دقیقا به درون ربط دارد و توسط عقل و نیروهای بیرونی، کاملا رد شود. اما در این لحظه، هم من و هم تمام شمایی که این متن را تا به اینجا همراهی کرده‌اید، خوب می‌دانیم که اگر نیرویی نبود که ما را به جلو هل دهد، بی دلیل از کینه‌ها رد کند، از منطق جدا کند و برای لحظه‌ای بر سر جایمان، همین جایی که اکنون هستیم بِنشاند و وادار به گوش دادنِ ترانه کند، تمام ما اکنون تنها بودیم. این را هم من، هم عشق-ناباورها و هم تنهاها و تمام دسته‌های انسان‌ها به اتفاق، قبول دارند؛ تنهاها بیشتر! حال اسمش را هرچه می‌خواهی بگذار؛ من عشق صدایش می‌کنم.
امروز غروب بود که باز با یک ترانه، رفتم به جایی که خبری از آدمها نبود. مانندِ بادی که بزند و پرده‌ای برای لحظه‌ای کنار برود. آن سوی پرده، روشنایی بود. تماماً نور بود و به جز آن چیزی به چشمم نیامد: طلایی، بنفش، صورتی، آبی، سفید، سفید، سفید... انتهای تمام‌شان سفید بود؛ یک روشناییِ زلال.
تنها با یک ترانه، تمامِ وجودم پر کشید و جدا از من، به آرامش رسید. شاید معنایش این بود که برای لمسِ آرامش، باید از خود گذشت. جایی که تنها، بی‌وزنی حکمفرما باشد و تو را، فقط یک احساس، به اینی که هستی ربط دهد.
همراه با این سفر، چشمانم که بسته بود، خیس از اشک شدند. از تنفر، غرور، ترس و دلهره، از قضاوت و تمامِ رسیده ها و نرسیده‌هایم، از همه جدا شدم و می‌خندیدم و در این طرف، برروی زمین، روی کاناپه، در همان حالی که ترانه‌ای در حال پخش بود و چیزی از آفتابِ امروز باقی نمانده بود، چشمانم با رضایت خیس شده بودند.
تمامِ این داستان‌ها، در کمتر از یک دقیقه اتفاق افتاد و برای منی که این‌همه ساعت از زندگی عقب مانده بودم، بسیار دلچسب. برای منی که زیاد از دست داده بودم، این، هدیه‌ای بود بسیار بسیار خواستنی و قابل احترام.
