
من در کنارش ایستادم با موهایی بلند که باز بود، عکس او، ظرفها را برمیداشتم و زیر شیر آب میگرفتم و او همچنان به کَفمالیِ خود ادامه میداد؛ درحالیکه موهایش را با کِشی آبی بسته بود.
من نمیخواستم به دوستم فکر کنم که امشب درکنار دوستانش که دختر هم بینشان است، حسادت کنم و با این نقاب که واقعی نبودنش آنقدر در چشم بود، بلند در دلم تکرار کنم که: « خوشبحالِ من است! به ابن میگویند خوشحالی؛ که خسته و کوفته از سرکار برسی و به مادرت در شستن ظرفها کمک کنی... » نه، این نه واقعی بود و نه کامل! من کار درستی میکردم و طبیعتاً باید حالم خوب میبود اما تنها در این مورد؛ در قسمتِ کمک کردند این هیچ ربطی به آنیکی نیاز نداشت! من در آن، ضعف دارم؛ آنهم به مقدار خیلی زیاد و باید برایش جداگانه تلاش کنم. حال اگر میخواهم استفادهای از این حال خوب خود ببرم، نهایتش اینست که بیایم و از انرژیای که از این کار خود میگیرم، در جایی که ضعیف هستم استفاده کنم! در تجربهی اینروزهایم، این را متوجه شدهام که با نقاب، یا فرار کردن و بدتر از اینها، توجیه و حسادت، چیزی درست نمیشود: عشق لازم است و ماندن، تمام!