
قبلترها عشق رو توی چیزهای خیلی متفاوتی میدیدم؛ چیزهایی خیلی خاص که توی کلمه نَگُنجه! هیچوقت هم خوشحال نبودم چون همچین چیزی وجود خارجی نداشت؛ لااقل توی اسفراین نبود ولی امشب عشق رو دیدم! وقتی که داشتم ظرفها رو میشستم؛ درحالی که میتونستم این کار رو نکنم چون این وظیفهی زنهاست! میتونستم بشورم، بیتوجه به آتوآشغالهای توی سینک ظرفشویی؛ پس اونها رو هم جمعوجور کردم ریختم داخل پلاستیک زباله. در آخر هم میشد سینک رو همونجوری کثیف و چرب، به حال خودش ول کنم ولی نکردم! درنهایت میشد با سینهای که سِپر شده، از جلوی مادرم که داشت فیلم تماشا میکرد و برادرم که دراز کشیده و چُرت میزد بگذرم و بگم که آره من... ولی حتی برای این هم تلاش کردم: که ظاهر و باطنم یه شکل باشه؛ هرچند آسون نیست همونطور که کفمالی کردن ظرفها نبود!
اینها یعنی عشق؛ اینکه دنیای اطرافم رو درحد توانم زیباتر و قابل زندگیتر کنم!