
عشقِ ندیدهی من!
بیمقدمه مینویسم: من برای زودتر رسیدن به تو، برای کمتر معطل شدنت، تمام سختیهای راه را به جان میخرم!
عشق من!
من نمیخواهم احساس تلخِ تنهاییِ تو را، آنجا که سردت است و جیبِ پالتویی نیست که دستهایت را در آن گرم کنی، در آن لحظهی آغازین آشناییمان ببینم!
عشق من!
من نمیخواهم آنقدر به انتظار بنشینی که گرگها گمان کنند طعمهای و کلاغها و گربههای ولگرد، بیمصرف!
عشقِ ندیدهی من!
من نمیخواهم بگویم در راه رسیدن به تو، چشمانم را برروی تابلوهای انحرافی بستهام! نمیخواهم بگویم تختِ کفشهایم خاکی نیست اما به همین صداقت قسم که در تمام آن لحظات، سنگینیِ یک جفت نگاهِ منتظر را احساس میکردم؛ نگاهی که بر تمامِ من حقِ مالکیت داشت!
عشق من!
من برای تک تک لحظاتی که قرار است جسممان، واسطهی پیوندِ روحمان باشد، از پیش، در همین لحظه برنامهریزی کردهام!
عشق من!
من برای هیچ شخصی به غیر از تو واژهی « عشقم » را به کار نبردهام!
عشقِ ندیدهی من!
تو در تمام نوشتههای من، محرکهای قدرتمند بودی که واژهها را وادار به حرکت میکرد؛ این را هم من و هر آدمی که مسیرِ حواسش به دستخطهای من پرت شد اقرار کردیم! تو آن ملودیِ سازِ ایدههایم بودی که چیزی را در درونم به رقص درمیآورد؛ رقصی در یک سِن، با هزاران نگاهِ تماشاگر که آرزو داشت جای من باشد!
عشق من!
من میدانم که تو در ایستگاهی که هردویمان میدانیم کجاست و آدرسش را بلد نیستیم، به انتظارم نشستهای؛ به انتظارِ در آغوش کشیدنم با همین لباسهایی که به تن دارم و همین سَر و شکل! میدانم و میبینم که قلبت چگونه در سمت راست سینهام جا باز کرده و...
عشقِ ندیدهی من!
تمامم را برای تو نگاهداشتهام: لبهایم را برای گفتنِ « دوستت دارمی » که عطرِ بوسه میدهد! چشمانم را برای برانداز کردنِ قَد و بالایی که دستی، برای شخصِ خودِ من، از بین تمام آدمهای زیبا بیرون کشیده و صاف در تقدیرم گنجانده است! دستهایم را برای لمسِ انگشتِ عاشقی، برای نوازش گیسوانِ خوشرنگت، گونههای خوشتراشَت، حلقه کردن بر گودیِ کمرت، برای گهواره کردنِ آغوشم برای اندام ظریفت که تمامش بوی من میدهد...
عشق من!
بوی نفسهایت را از همینجایی که اکنون نشستهام، در آذری که نفسهای آخرش است، در همین ساعتِ یازده و بیست و هشت دقیقهی پیش از ظهر میشنوم! تارهای گیسوان پریشانی که به شانهی نسیم سپردهای را میبینم! پروازت را که بر آسمانِ شهرم سایه انداخته است، میبینم! قهقهههایت را که ملودیِ هر موسیقیِ دلخواه و غریبهایست میشنوم! صدای قدمهایت را میشنوم که دارد میرود تا کوهستانِ نقرهای را به تماشا بنشیند، میشنوم و خوشحالم! عشقِدلم! دلم به هوای رسیدنمان است که میتپد: به برفهای زمستان قسم! به شکوفههای گیلاس قسم! به طعمِ مَلَسِ زردآلو قسم! به تمامِ برگهایی که تن به افتادن دادهاند قسم، دلم برای خاطرِ عزیزت است که جسمم را به جلو هُل میدهد! دَوامم تویی و عَسلیِ چشمانم برای توست و تارهای سفیدِ لابلای موهایم دلیلش تویی! به چشمانی که اکنون آنقدر بیقرارند که سِیلی به راه انداختهاند تا انگشتانم در افسردگیِ افکارم غرق شوند در و منصرف از ادامه دادن؛ به سکوتی که تمام وجودم را آغشته به لالههای واژگون کرده و آرام است قسم!
عشق من!
تو آنی که من را از اکنون میدزدد و در اکنون زندانی میکند: اکنونی تنها و اکنونی تنها با تو! در این اکنون...
مرا ببخش! ذهنم بیش از این یاری نمیکند... در آن روز میبینمت... با شاخه گلی رز آبی! عطری که احتمالا ترش باشد مثلاً هِرمِس! موهایی که دستهای را بستهام و باقیاش را آزاد گذاشتهام! با لبخندی مسخره که با تمام آدمهای آن اطراف متفاوت است!