عاشقانهای تاریخ مصرف گذشته در ذهنم جان گرفت اما حیف که تاریخش گذشته بود و دیگر به کار من نمیآمد. تنها یک سری بِدِه و بِستان بود بین من و اویی که دیگر چیزی بینمان نبود. آنقدر از نبودنش میگذشت که گاهی تصور میکنم من اینهمه سال را در توهمی بسیار قدرتمند به سر میبردهام.
در این گفتگوهای خیالی که گاهی به او بیمحلی میکنم؛ گاهی نیز او به من. مانند کسانی که یاد گرفتهاند چگونه به تنهایی گلیمِ خود را از آب بیرون بکشند. اما دوامی ندارد و احساسمان، مستقل از ما، در جایی که ما از آن بیخبریم، گره میخورد و آن اتفاقی که باید بیفتد، میافتد و ما به یکدیگر توجه میکنیم و این یعنی شروعِ دوبارهی ما. گاهی تنها نگاهش میکنم؛ آنجا که کفِِ دستانم را به حالتی کودکانه، زیر صورتم تکیهگاه قرار میدهم و مردمک چشمانم، تمامَش را، از بالا تا پایین، برانداز میکند و نمیدانم از کجا، چه بگویم و در نتیجه، سکوت میکنم و از همان تصمیم قبلی لذت میبرم. گاهی ساعتها با یکدیگر قدم میزنیم و به سرما یا گرمای هوا بیتوجهیم. گاهی مشغولِ ظرف شستن یا آشپزی، از پشتسر در آغوش میکشمَش و تا جایی که زورم میرسد، پشت گلویش را بو میکشم. گاهی هردو، موهای یکدیگر را شانه میزنیم؛ او موهای سیاه مرا و من موهای خرماییاش را...
تمامِ اینها، بعد از دومین قهوهای که امروز از سرِ ناپرهیزی خوردم، در کسری از ثانیه، از برابر ذهنم گذشت و پردهی قلبم را لرزاند. دوباره نگاهم خواست تا او را ببیند که اتفاقی، مانند تمام آدمهایی که هرروز در پیادهرو میبیندِشان، مسیرِ روبرویش را اشغال کند و...
تمامِ اینها، با تماسِ دوستم که جویای موقعیتم برای حضور در جلسهی انجمن داستان بود، از صفحهی ذهنم ناپدید شد و رفت تا در فرصتی مناسب، دوباره سراغم را بگیرد و باز...
امان از این روزگار که در تقسیمِ تفریحات، ناسالمترینشان را برای من انتخاب کرد.