خاک در کار نبود، آفتاب را از روی لباسم میتکاندم؛ منتها عادت، زورش به قدرت تصمیمگیری میچربید. نیازی به زور زدن نبود، باید موقعیتم را عوض میکردم؛ چند قدم اینطرفتر یا آنطرفتر. از طرفی دلم نمیآمد لباسی را که هنوز بوی پودر لباسشویی میداد را دوباره زیرا که هم هدیه بود و هم فعلا پولِ اینطور کارها را نداشتم؛ نمونهاش همین چند دقیقهی پیش بود که برای حساب کردن دُنگ ساندویچ یکی از دوستانم که فعلا اوضاع خوبی ندارد، قلبم داشت تند میزد و همین تازگی آرام گرفت... خلاصه که آفتاب بود که... بله!