امروز کلی کار داشتم که میخواستم بکنم. کاش انقدر نمیخوابیدم! ساعت دو و چهل دقیقهی بعدظهره و من به هیچکدومشون نرسیدم. این جمعه باب میلم نیست، لطفا دوباره تکرارش کنید!
مثلا از ساعت هشت صبح شروع بشه. امروز رو استثناعا از انقدر خوابیدن لذت نبردم. خواب، چیزی که از در طول کل هفته منتطرشم تا جمعه بشه و فارق از همهچیز، فقط بخوابم. بیخیال گرسنگی، کارهای عقب افتادم، دوش آب گرم و... پناهگاه همیشگی من، اینبار بدجور برام بیمعنی شده بود. اینبار آغوش گرمش اصلا نتونست من رو به آرامش برسونه. نمیدونم شاید اصلا از همون قدیمندیما هم که هربار از ترس نرسیدنها و دلخوریها و تنبلیها بهش پناه میبردم، کار درستی نمیکردم و داشتم خودم رو به یه عادت اشتباه، یه مُسکن دروغی عادت میدادم. شاید همون موقعها هم اون چیزی که من رو جذب این کار میکرده، لذت نبوده؛ همین کمبودها و آغوش همیشه باز خواب بوده؛ یه سادگی محض که سختیِ تغییر رو کنار میزده و...
امروز میخواستم بنویسم؛ یعنی یکی از متنهای از قبل نوشته شدم رو بازنویسی کنم. یکی از یادداشتهای روزانم _امروزنامه_ که داخل انجمن نویسندگیمون برای بچهها بخونم. ولی از اونجایی که من مهارت این کار رو نداشتم این شد که قرار شد از دوستم اسماعیل کمک بخوام. ولی ترس از نوشتن که چند وقتی هست گریبانگیرم شده، تا الان بهم اجازهی این کار رو نداده. از یکشنبه قرار بود این کار رو بکنم ولی هنوز زحمت انجامش رو به خودم ندادم. تصمیم گرفته بودم که امروز هرطور شده عملیش کنم ولی انگاری باز زور اون دوست قدیمیم یعنی خواب، به این تصمیم چَربید و در ساعت دو و چهل دقیقه، تازه به خودم جرات دادم که چشمام رو باز کنم و خودم رو از آغوش سنگینش بِکشم بیرون. البته تماسهای دوستم امین و هوسه لذتبخش قدیمیِ گوش دادن به موزیک داخل رختخواب و حمام-لازم بودن هم از جمله عواملی بودن که بیدار شدم.
کلا ترس از انجام کارهای تازه، همیشه مانع من برای پیشرفت و پناه بردن به مسکنهای قدیمی بوده: مثل کار با نرمافزار وُرد و ساختن یه سایت شخصی و... اینبار ترس از بازنویسی متن که من هیچ مهارت تخصصی راجبش ندارم. مهارتی که قطعا یکی از لازمههای بهتر نوشتنه. ولی از اونجایی که من همیشه تا کارد به استخوانم نرسه، کاری رو انجام نمیدم، احساس میکنم که باید یخورده از شدت این ترسها کم کنم و باز قبل از اینکه زیر حکمهای دادگاه مغزم که تقریبا کاری جز محکوم کردن من به فرار و عقبنشینی نداره، دست به کار بشم؛ چون الان انرژی انجامش رو در خودم میبینم. برای من اینجوریه که بعضی وقتها باید بلافاصله بعد از گرفتن تصمیم، عملیش کنم؛ تا قبل از اینکه مغزم متوجه ترسهام بشه!
کارهای نکرده برای بهتر نوشتن که از پیشنهادهای دوستم اسماعیل بوده هم کم ندارم: از جمله افزایش دایرهی مطالعاتم، تو زمینههای مختلف. حالا اینبار سوژهی من نوشتن بود ولی درکل چند وقتی هست که برنامهریزی برای انجام کارهام رو پشت-گوش میندازم و باز ذهنم مثل یه کلاف سردرگم پر شده از گیجی و آشفتگی. همین هم خودش از عادتهای قدیمی منِ که باز دوباره سراغم رو گرفته و اعتراف میکنم که یخورده سخته تا به اون روالِ درست برگردم. چون تاثیرش رو نه فقط تو نوشتن که همهجای زندگیم حس میکنم.