
خورشیدِ غروب دنبالش میکرد و او عرقریزان، دامنهی کوه را به سمت کلبه پایین میآمد. یک ضعفِ جزئی، هوشیاریاش را قلقلک میداد اما آنقدر جدی نبود که مانع لذتِ مسیر بشود. اتفاقاً آن را دوست داشت. این گرسنگی یعنی زندگی! یعنی او وجود داشت! یعنی نفس میکشید! این ضعف، موسیقیِ زمینه بود. تشنگی، متنِ ترانه و او خوانندهی این اجرای زیبا! قطرات عرق، از پوست سرش سُر میخورند و از راهِ گردن، خود را به تختِ پشتش میرسانند. احساس کردنِ خودش در حجمِ گیرافتاده در عرق، یک حسِ دور از تعریف بود؛ دقیقاً عکس حسی که اگر در یک خیابانِ شلوغ و پر از آدمهایِ زیادی-حسابی، بهت دست دهد: « حالت از خودت بهم میخورد » و دنبال نزدیکترین آدرس برای رساندنِ خودت به دوشِ حمام هستی! با اینحال، اکنون نه خبری از آدم بود و نه شلوغیِ شهر! یک کلبهی چوبیِ دورافتاده با سقفی که احتمالا زیر باران نَم پس میدهد. چند عدد کتاب که حدس میزنم رمانهایی نایاب و قدیمی باشند که مخصوص جاهای خلوت هستند. یک شومینه که پر از هیزم است. یک قهوهساز و یک ضبط کاست یادگار پدرش. نظرم این است که یک میز چوبی هم در گوشهای از این کلبه جاخوش کرده باشد که چیزی جز یک گلدان با چند شاخه لالهی کوهی در آن و یک دفتر و قلم برروی آن نیست. البته این آخری، حدسِ اینجانب است که مثلاً این آدم به نوشتن علاقه دارد.
خبری از دوش و کولر گازی و اینترنت و... نیست. حتی هیچکس در کلبه انتظارش را نمیکشد زیرا قصد دارد تنهایی را به معنی واقعیِ کلمه تجربه کند. نمیداند چرا اما به نظر خودش خوشحال است و همین برایش کافیست تا دنبال چون و چرایش نگردد. پنجرههای بازِ کلبه از دور پیدا هستند. قدمهایش را شُل میکند. بندهای کولهپشتی را هم همینطور. با ترانهای که زیر لب زمزمه میکند، زیپ گرمکن را پایین میکشد و آن طعمِ تلخِ دوستداشتنی را تصور میکند.