راست بگویید
باد صداها را می‌برد!
حرف‌های خوب بزنید
که باد واژه‌ها را با خود
آن‌سو‌ها
به هر سمتی می‌برد.
اگر مردمِ آن طرف‌ها
دروغ بشنوند چه..
اگر حرف‌های نیش‌دار بشنوند
چه برداشتی از ما می‌کنند!
پس حواستان به باد باشد
این‌روزها همه جا هست.
مبادا غفلت کنید
و بیماری شیوع پیدا کند! *چه بیماری ای؟*
در عوض شعر بخوانید.
بخندید
و بگزارید امید به همه‌جا سرایت کند!
اجازه دهید پیامِ خوب بودنِ حال ما را
همه با گوش‌های خود بشنوند.
چه می‌شود مگر؟
اگر حسادتی هم شکل گرفت
آن، برای کسبِ مقام، در عشق ورزیدن و دوستیِ بیشتر باشد!
چه ایرادی هست؟
محکم، رو در رویِ باد بایستید و فریاد بزنید دوستت‌دارم را!
تا چهره‌یتان، در معرضِ بازگشتِ واژه‌ها
خدشه‌دار شود.
تا با عبور از شما، گوشِ همه را کَر کنند!
اکنون پیشنهادم اینست: اردیبهشت را
روی چمن‌ها دراز بکشید
سیزده که گذشت..
امروز، حالتان را با سرخوشی گره بزنید!
علف‌ها را بو بکشید.
با یک نفس عمیق
ریه‌ها را پر از هوایِ زمینی کنید!
چشم‌ها را ببندید.
به جنگل فکر کنید.
به پنجره‌هایی که رو به ساحل باز می‌شوند!
زمزمه کنید دریا را.
صدای امواج را که شنیدید
چشم‌هایتان هوایی می‌شوند!
آرام بگیرید و..
با نفسِ بعدی
از زمین یاری بخواهید و بلند شوید. چند قدمی را در همان حال، با چشمان بسته راه بروید.
تاریکی را بغل کنید.
صدا، خودش راه را نشانتان می‌دهد!
باوری جدید را تجربه کنید
که می‌شود آدرس را شنید!
《چشم ها را باید بست
جور دیگر باید احساس کرد》
.
.
[ادامه با صلیقه‌ی خواننده]
.
.
..حال وقت آن رسیده که نیمکتی را برای نشستن اِشغال کنید.
چهره‌یتان را آغشته به لبخند کنید.
سکوت را صدا کنید.
به انتظارِ شنیدن صداهای قشنگ
همان‌طور که به بوته‌ای گلِ محمدی خیره شده اید
نفسی عمیق بکشید.
