کف پاهام، سطح زمین رو احساس کنه.
یادم بره که کفش دارم.
یا اصلا یادم بره که کفش اختراع شده.
هه!
زمین و آسفالت و کف پاهای من.
به نقطه و علامت تعجب و سوال برای انتهای جمله‌هام فکر نکنم
بجاش زندگی کنم.
فقط زندگی کنم
آخ!
زندگی.
عجب عجیب واژه‌ای!
عجب واژه‌ی پر از مترادفی، با هر معنایی.
یکی تلخ .
یکی شیرین.
برای یکی روان.
برای دیگری خشک و خشن.
آی زندگی!
آی زندگی!
با نفس کشیدن، رنگ می‌گیری
و با نفس نکشیدن، روبروی مرگ زانو میزنی.
آی زندگی، چقدر که طرفدار داری
و چقدر بیشتر از اون دشمن.
نسیم که برروی گونه‌هام سر بخوره
یعنی زنده‌ام.
برف رو که برروی کف دستام حس کنم
یعنی زنده‌ام.
یعنی چیزی درونم هست که من رو به ادامه دادن، سوق میده.
اما چرا همین نشونه‌ها، برای بعضی افراد غیرقابل درکِ.
چیزی رو جلوی نگاهِ سردشون تحریک نمیکنه.
زندگی!
کجای راه گیر افتادی که بعضی دیدنت
و بعضی انگار که ندیده باشنت
بی‌اعتنا از کنارت عبور کردن.
آهای مردم!
زندگی چیست؟
من امروز صبح، زندگی رو از گوشی‌های هندزفریم شنیدم که بلند《سیاوش قمیشی》رو پخش میکرد.
من اونجا فقط به صدای زندگی گوش دادم و کفِ کفشام رو به آسفالت
و گاهی با خاکِ حاشیه‌ی جاده می‌سابیدم.
ماشین‌ها و موتورها رو می‌دیدم که از جهت مخالفم می‌اومدن و به لب‌های متحرکِ منِ تنها زل زده بودند.
شایدم من اینجوری فکر می‌کردم که توجهشون به منِ.
شایدم دوسداشتم که اینجوری باشه.
آفتاب بود.
نسیم بود.
ابر و آسمونِ آبی هم بود.
سنگ‌ریزه‌هام بودن.
همه بودن و منم بینشون بودم.
این یعنی منم زنده بودم.
اونجا جرقه‌ی این متن توی ذهنم خورده شد.
اما دستم یاریم نکرد.
پس منتظر زمان مناسبش، تا الان دندون روی جیگر گذاشتم.
