گل و گلدان و سروهای جانگرفته در گلدان و محراب و آسمان و... نجواهایی بودند از جایی آشنا، با صدای دخترانهای غریبه، در قاب تلویزیون، با انتخابی که مادرم از لیست شبکهها کرده بود، صبح را در گوشم زمزمه کردند. در کنار عدهای که حالشان از خیلی چیزها خوب نبود و مادرم میدانست که دارد روی خط باریکی از لذت از موردعلاقههایش، قدم برمیدارد که هرلحظه احتمال شکستنش بود که همینطور نیز شد! من داشتم به کاکتوس خیاریام فکر میکردم که چند روز پیش، گلدانش را با دستان خود عوض کرده بودم و هربار که به اتاقم میروم، نگرانم که نکند خشک شود... ریشههایش نگیرد و...