راستش... باید میگفتم. من این را به همهی خوانندهها بدهکارم. من به همهی ترانهسراها بدهکارم. من به نوازندهها نیز بدهکارم. حتی الان که لابلای نوشتنهایم یادم میرود عینک بزنم، باز هم رسمِ ادب دانستم که توضیحی مختصر در این مورد بدهم. هرچند شاید کسی منتظرِ این اعتراف نبود.
من یا یک ترانه، عاشق میشوم. از تنفر دست میکشم و در بخشندگی، دلم را صاف میکنم و سبُک، عاشق میشوم. آنقدر ترانه را برروی دورِ تکرار میگذارم تا ناخودآگاهم به خاطر بِسپردش. هرجا که میروم، لبهایم تسلیمِ ترانه شود و به جز عاشقی، کاری از دستم برنیاید.
من با یک ترانه، از یک پاراگرافِ پر از سردرگمی و کلماتِ دهانپرکن دست میکشم. نقطه میگذارم و میروم سر خط و باز از سر نو... تلاش میکنم تا ساده بنویسم که در نبودم، هرکس گذرش به نوشتهام خورد، هرکس، با نگاهی سطحی، آن را بفهمد. من با یک ترانه، جرات پیدا میکنم.
من، با یک ترانه میخندم؛ خندهای از هر نوع! خندهای با چشمانِ خیس. خندهای تلخ. خندهای تنها خندهدار. ترانه، خنده را برایم آسان میکند. اینطور بگویم بهتر است: من با ترانه، خنده را بیشتر دوست دارم. چمیدانی، شاید ترانهها، ریشه در کودکیام دارند، در لالاییهای مادرم. شک ندارم که لالاییهای مادرم، از فرمولی سحرآمیز برخوردار بود که به همه کار میآمد. ساختهی دستِ که بود... نمیدانم! شاید مادرم کیمیاگری بود برای خودش و من از آن بیخبر بودم. شاید مادرم طوری لالاییهایش را در گوشم خواند یا بهترست بگویم تزریق کرد که با گذشت زمان، تاثیرش از بین نرود. او خوب میدانست آنجا که بزرگتر میشوم و پشت لبهایم سبز، پشتِ غرورم پنهان میشوم و جرأتِ اینکه نیازم به لالایی را اقرار کنم، ندارم. میدانست. مادر است دیگر! همهچیز را میداند. گمانم برای همین هم هست که بعضی ترانهها را هیچگاه نمیفهمم؛ نه میتوانم باهِشان اشک بریزم و نه بخندم و نه برقصم و نه... فقط دوست دارم هی گوش کنم و باز... و نمیدانم آنوقت چه میشود که ناگهان متوجه عبور زمان نمیشوم؛ به خود میآیم و میبینم برای چند دقیقه از ذهنِ مشغولم رها شدهام. این که اتفاقی نیست، هست؟
من... با هر ترانه، حالی به حالی میشوم. از یک آدمِ آس و پاس، به شخصی با ماشین آخرین مدل و از آدمی تنها و زخمخورده به یک سرخوشِ بیعار که دوروبرش پر است از... و با پایانِ ترانه، باز به همانی که قبلا بودم، تغییر حالت میدهم. اینجا یک پُل است ترانه که برای مدتی، مجانی، من را به هرچه میخواهم میرساند و سپس...
من و ترانه، داستانها داریم باهم! نمیدانم که تا اینجا، با اعترافاتی که کردم، گناهی شامل حالم میشود یا نه اما من گاهی این احساس را دارم که درحال سواستفاده از امکاناتی هستم که او به رایگان در اختیارم قرار داده است. آخر، من با یک ترانه تصمیمهای بزرگی گرفتهام که عمرشان، تنها اندازهی زمانِ پخشِ آن است. و برای ماندن برروی آنها، هرروز و در همهجا، باید در حال گوش دادن به ترانه باشم. اینکه نمیشود، میشود؟ وای به روزی که خود را به یک شات قهوه هم مهمان کنم... اگر یک نخ سیگار هم از خدا خواسته برسد که دیگر هیچ... آنجاست که من باید عهدنامهای با خود تنظیم کنم؛ اینکه قبل از هر تصمیم، یک شات قهوه، یک نخ سیگار و ترانه ( که گزینهای همیشگی است ). سخت شد باز!
_ هه...! باز باران با ترانه ??
بروم پی کارم با این ...شعرهایم. قهوهام از دهان افتاد.