بین نوشتن و فیلم دیدن، نوسان داشتم و ذهنم، شاید هم دلم، در سین خوردن و جوابهایی که بچهها قرار بود بدهند یا ندهند، وِل میچرخید.
حالم از خریّتی که آخرین مشتریام، در چهرهام تصور کرده بود، بهم میخورد: با دلم برای کسی اصلاح زدم که میدانست هیچکدام از کارتهای اعتباریای که در جیبش هستند، بیاعتبارند و قطعا او این را میدانست و تا دَم رفتن، خود را به آن راه زده بود. جفتمان این را میدانستیم. فکر نمیکنم نقابی ( خندهای ) که به صورتش زده بود، تا دم در، بیشتر همراهیاش کرده باشد و من با نوع دیگری از خنده که معنیاش را میدانست، « شببخیر » را به صورتش زدم.
آنقدر خستهام که حوصلهی ذوق، پیدا کردن مغازهی جدید با بهترین شرایط ممکن را ندارم. هرچند آخرین کارهایی که میتوانم با مغازهی الآنم بکنم را میکنم: آخرین نگاه، آخرین تمیزکاری، اخرین خالی کردن سطل زباله و... امشب دو شاخه « شاخ گوزنی » به مادری هدیه دادم که از ذوقش، هردویمان از هم تشکر کردیم.
چشمانم باز نمیشوند و دلم، بَد هوس آب گازدار کرده. طعمش هرچه باشد، باشد.
امشب ناپرهیزی کردم و دو شات قهوه خوردم. البته هردوشان را نصف، نصف کردم با دوستم.
با امشب، سه شب است کتاب نخواندهام و ترنج هم که نرفتم.
مادرم خسته است ولی زورم نرسید ماهیتابهای که خودم کثیف کردم را خودم بشویم. عجب ماکارونیای بود: سیب زمینی و نخود فرنگی و سویا و رب گوجه فرنگی خانگی و... یادم رفت ازش تشکر کنم!
تلویزیون فیلمی کرهای پخش میکرد که شخصیتها، برای دیالوگهاشان ساخته نشده بودند.
اگر قرار بود بین آرایشگر بودن و نویسنده بودن و دخترباز بودن و آدم بودن، یکی را انتخاب کنم، نمیدانم کدام را انتخاب میکردم.
فردا تعطیل است و من برای ساعت یازده صبح، مشتری قبول کردهام و دلم میخواهد کنسلش کنم ولی این کار را نمیکنم.
گاهی برای فرار از درد جسمیای که داشتم، میرفتم سرکار تا فقط بین در و دیوار اتاقم، گیر نیفتم!
یکی امروز در پیکِیای که رانندهاش بود، از منی که سه برار خودش خسته بودم، پرسید: « چرا من سر اون پیرمردی که از فرعی به اصلی رو بی راهنما، پیچیده جلوم، داد نمیزنم؟ چرا از این خوشحالم هستم اتفاقا؟ » نگاهش به من، معلوم بود که دنبال جواب است ولی من هم فقط میخندیدم: بی صدا، خیره به همان پیرمرده!
امشب از یکی از دوستانم پرسیدم: « نظرت با ماشین خریدن من چیه؟ » گفت که اتفاقا داشتم همین را برای خودم تصور میکردم و بعد، سفرهی سوراخِ دلش را برایم باز کرد که تا پانصد ششصد متر جلوتر هم پر نشد و جواب سوال من را هم نداد.
شصتم گیلاسیست و نوشتن را برایم سخت کرده.