خطِ‌بو-م° سیگار باشه؛ یعنی بوی سیگار اما این، چیزی نبود که من می‌خواستم... نه، نبود. » اینها تراوشاتِ ذهن من بود بعد از سیری. همیشه همینطور است: « یه اسباب‌بازی بنداز جلوی ذهنت که باهاش مشغول باشه، خودتم برو یه گوشه‌ای با خودت عشق و حال کن... اصلا بگیر بخواب! » این، واقعیت، دفترچه‌ی راهنمای استفاده از من است و گمانم نباید آن را در اختیار هرکسی بگذارم که من متاسفانه این کار را انجام می‌دهم، یعنی می‌دادم. حال این دفترچه، دست چه کسی افتاده، نمی‌دانم.
اینجور وقت‌ها، دلم یک فرارِ دل‌خواه می‌خواهد مثلاً یک مینی‌سریالِ تکراری را شروع کنم به دوباره از اول دیدن. اولویت‌های بعدی می‌تواند کتاب باشد یا موسیقی بی‌کلام، در خانه و در پوزیشنِ درازکشیده یا باکلام، در حین قدم زدن اما معمولا اولویت با قدیمی‌تر‌هاست.
برنامه‌ی نرفتنِ سرکار، نود و سه، چهار درصدش بارگزاری شده بود و خرده‌ی باقیمانده‌اش، میشد تکه‌کنایه‌های مادرم؛ مخصوصا که تازگی از یک همچو توجیهی استفاده کرده بودم و لوس شده بود. ذهنم می‌خواست: فیلم ببینم. صبح با هر ترفندی، نروم سر کار و در این بین، به آن سایه هم فکر کنم.
گرگ و میش، مخصوصا نسخه‌ی قبل از طلوع خورشیدش را اصلا دوست ندارم چراکه من هنوز در لحظه‌ی ( آن نسخه‌ی ) قبل از طلوع ماه، گیرافتاده‌ام و شب° لازم دارم! سناریوسازی، به صورتی مرگبار، در ذهنم جرقه می‌خورد؛ چند لحظه‌ی اول، با حرارتِ یک فندک اتمی و دو، سه ساعت بعد، از بادِ معده هم سردتر است. اینها را که واضح می‌دانستم: مدتهاست که دچار یک فرارِ آگاهانه شده‌ام و اتفاقا این، قسمتِ بدِ 6: که بدانی بالآخره باید برگردی و همان کاری که می‌دانی درست است را انجام بدهی ولی... دوزانو زدم و از او که به هر دلیلی بازی با من را استارت زده بود، تشکر کردم و ازش خواستم، بازی را قدری حرفه‌ای‌تر ادامه دهد.
ظرف‌ها، شاید کَفِ روی ظرف‌ها، شاید دریچه‌ی گوشه‌ی سمت چپ سینک ظرفشویی، شاید آبِ ولرم و... همان چند درصد را هم برایم خرید و راهِ نرفتن را برایم هموار کرد.
خواب° عجب سیاستمدارِ بی‌سایه‌ای. هیچوقت نتوانستم دستش را رو کنم. بعضی وقت‌ها چنان پتوی ضخیمی بررویم می‌کشید که یادم می‌رفت شب است یا روز و بعضی وقت‌های دیگر، چنان من را در خماریِ خود رها می‌کرد که تمام مقدساتم را به مفت بفروشم بلکه لااقل یک چُرتِ سوسکی نصیبم شود مانند آن لحظه. صدای تماس جاروی سوپور شهرداری در گوشم. « اعلانِ روز دارد می‌آید » این با این حال دراز کشیده و به سقف اتاق نشیمن زل زدم و خنده‌ام گد
