آخرین چیزی یعنی، کسی که می‌توانستم بهش فکر کنم، او بود. این را وقتی برروی موزاییک‌های کفِ بالکن دراز کشیده بودم و پوستم به زمین و چشمانم به ستاره‌ها گره خورده بود، اعتراف کردم. از زمانی که خود را با ورق زدنِ بیست و یک سالگی مشغول می‌کردم، ده سال گذشته بود... برگه‌هایش از ( کتاب ) هزاردستان پاره و پوره‌تر شده بود... یک کُلیّت: ماه را از پشت شیشه‌ی بخارگرفته‌ی پرایدِ پدرم تماشا کردن، یک طعنه به آن می‌زد!
دلم نمی‌خواست به آن فکر کنم؛ مغزم هم! لَنگِ انگشتِ پِترُس بودم تا باز، سُر بخورم در آن: یک طعمه‌ی چرب و چیلی برای وقت‌کُشی ولی طنابِ این‌روزها، به مراتب ضخیم‌تر بود! ابر و مه و خورشید و باران، دست در دست یکدیگر داده بودند تا همین‌طرف بمانم؛ بهم وعده‌ی واقعیت را دادند حتی رویا را!
ماندم. لیوانم زیرِ شیرِ کتری بود و ماهیتابه° روغن را گرم می‌کرد. دو عدد تخم‌مرغ که ظاهراً مادرم آنها زیر پلاستیک گوجه‌فرنگی‌ها در جامیوه‌ای جاگذاشته بود، به دادم رسیدند! هوس یک کوکاکولای تَگَری کرده بودم و حاضر بودم تَن به هر مدیتیشنی بدهم و جَذبش کنم تا این ساعت° وِیلان و سِیلانِ کوچه و خیابان‌ها نشوم!
گرما را برروی پوستم احساس کردم. می‌گفت برو... « + تخم‌مرغ‌ها رو توی ماهیتابه بِنداز و... شعله‌ی گازِ رو کم کن و برو. تا میدونِ بهار، یه ( خیابون ) خرمشهر رو راه داری دیگه... با پیاده‌روی، رفت و برگشتش میشه یه رب، نهایتاً بیست دقیقه... _ اونوقت گاز رو همینجوری روشن بذارم و بیست دقیقه برم برای خودم... + اوم... راست میگی. خاموش کن برو! نیمرو با یه نوشابه‌ی تَگَری... _ کوکاکولا... + آفرین! کوکاکولااَم باشه که دیگه هیچی! » راست شدنِ موهای بدنم را تا شَرمگاهم احساس کردم! حرارت به انگشتِ شستِ پایم رسید. به خود لرزیدم و... صدای شکستنِ لیوان، زنگوله‌ی برگشتم به خانه‌مان در ( سال ) هزار و چهارصد و سه شد...
بوی روغن، آشپزخانه را پر کرده بود و صدای اِبی، بالکن را ... همگی زیر سر باران بود که از لای پنجره‌ی بازِ آشپزخانه، سمتم دست‌دِرازی کرده بود: « + بخند! _ چجوری؟ + نمی‌دونم... بخند فقط... _ سَختمه... + می‌دونم... _ پس... چجوری آخه؟ + ...بخند علی، بهونه بَسه! »
با خنده، زیر شعله‌ی گاز را خاموش کردم. تکه‌های درشتِ لیوان را ( تا جایی که چشمم یاری می‌کرد ) از جلوی دست و پا جمع کردم و در سطل زباله‌ی زیر سینک ظرفشویی خالی کردم. به دنبالِ جاروبرقی، در اتاق خواب مادر و پدرم رفتم و با حوصله، همه‌جا را تَروتمیز کردم. روغنِ سوخته ( که حالا سرد شده بود ) را در چاه فاضلاب خالی کردم. یک ظرف دیگر از کابین برداشتم و همه‌ی سناریوی سابق را اَزنو تکرار کردم. شربتِ بِه را جایگزین کوکا کردم و برای دلخوشی، آبلیمو و گلابِ دوآتشه را هم چاشنی‌اش کردم! به انگشت شستم هم محل نگذاشتم... یک مقدار گوشمالی لازم داشت تا بیخود قدم در رویاهای ناسالم نگذارد!
از فانتزی‌هایم بود، لخت در خانه گشتن؛ تنهایی و یک احساس امنیتِ مِلو از اینکه فقط خودتی و خودت: شیری در قلمرویی که از یک طرف، طلوع خورشید را از دست نمی‌دهد و از طرفی دیگر، دست رد به سینه‌ی ستاره‌ها نمی‌زند و این مابین، هروقت بخواهد می‌خوابد، می‌خورد، می‌دَود و... « دایی، ممنونم ازت! البته انشالله زودتر روبراه شوی و... ولی حالا عجله‌ای هم نیست، کسی که انتظارت را نمی‌کشد... حالاحالاها بخواب و دستور بده! کجا می‌خواهی بروی؟ نونَت به‌راه و آبِ یخ هم دَم‌دستت... انصافا زنت، یِک‌ششمِ مادرم هم هوایت را نداشته و ( احتمالا ) نخواهد داشت... »
یک ربع بعد این شیرِ خیال‌پرداز، با مُجمَعه‌ی استیل، با یک نصفه نان و نیمرویی دوزَرده و لیوان بزرگ شربتِ بِه، پیک‌نیک‌اَش را در بالکن برگزار می‌کرد؛ درحالی‌که مرغِ مینای وحشی‌ای که ( از بختِ بلندِ من ) چند روزیست میهمان خَرپشته‌ی همسایه‌ی روبرویی‌مان است، سمفونیِ رایگانی را، در صندلیِ اول برایم رزرو کرده بود!
