دایی حالش بد شد، رفتیم بیمارستان... تنهاست. ماست توی یخچال حست نون هم توی کابینته... احتمالن نیایم امشب... هواست باشه خابیدی، درها رو غفل کنی... » دوست داشتم کاغذ را قاب کنم؛ بیخیالِ گرسنگی و سرما و خیسی و... دستخط مادرم بود؛ امضایش، غلطهایش بود که از تعداد کلمات، بیشتر بود. از آرزوهای بزرگم که تیک خورد!
دام یک دوش آب گرم میخواست و یک استکان دمنوش کاکوتی و گل گاوزبان. زحمت تمام اینها را حاضر به تحمل بودم و اتفاقا با کمال میل؛ به شرطی که « تنهایی » تا صبح° سرِ قولش میماند. کتری استیل را تا نصفه آب کردم و با چشمهایی که چنگیز را از فرنگیس تشخیص نمیداد، امیدوارانه° یک مشت کاکوتی را از قوطی پلاستیکی کنار قوطی چایی برداشتم وبا ژستِ مادرم، بساط چایی را محیا کردم. دو دقیقهی بعد، زیر دوش بودم.
تناسخی با رایحهی گوجهسبز و آسمانی که رنگِ صبح به خود گرفته بود و من، لخت، زیر باران. دستِ کاکوتی، یقهام را از پشت گرفته و به داخل خانه میکشید و من° دلم هردو را باهم میخواست. شدنی بود پس لبخند زدم و تلنگری به شاخهی درازِ گوجهسبز و حوله را با حوصله به بندِ رَختی، گیره زدم و سمت آشپزخانه به راه افتادم. « جانِ جوانیِ مرا... غرقِ ستاره کردهای... زبانِ احساسِ مرا... تو عاشقانه کردهای... مرا به خلوتت ببر... » نه! با صدای بلند، چیزِ دیگری بود اما نه، زیادهروی بود... دوست داشتم صدا، کنارِ گوشم باشد ( توجیهی که جواب داد و بیخیالِ کامپیوتر شدم ) پوشهی اِبی را باز کردم و همراه با خطِّ بویِ دمنوش، آشپزخانه را تا بالکن، با چشمانی بسته، قدم زدم.
زمزمههای « حالا نمیشه فردا رو نَری... یه روز که هزار روز نیست. بهونهی داییات هم که هست و... » کاش صاحبکارِ خودم بودم... کاش اقلا سال نویی، ده درصد به درصدِ کاریام اضافه میشد که ذوق ادامه دادن داشتم . پابهپای صاحب مغازه کار کن، اونوقت همهی نظافت هم با تو. ادعایش هم میشود که رفیقم است و همین که نصفی از روز را اجازه میدهد تنهایی کار کنم... بعد توی همون یه کوچولو بیرون و دور و بر رفتن، ( که در اوقات آزاداش هستند ) توقع داره که منم باهاش برم... ای عمو.. »
با دو هُورت، دمنوش تمام شد. هنوز کامل خشک نشده بودم که چشمانم سنگین شدند. نفهمیدم کِی ولی خوابم گرفته بود. تختِ سرم محکم به موزاییکهای کف زمین خورد و...