شوخی ۶

سرم را پایین انداختم. از بس طبیعی بود، غیرطبیعی به نظر آمد پس قفل گوشی را باز کرده و بهش زُل‌زُل نگاه کردم ( هرچند همین هم غیرطبیعی بود! ) سایه‌ی نگاهش را احساس کردم: سنگین و بی‌اعتنا؛ بدون مکث، از کنارم رد شد و به سمت شیلنگ، سرعتش را زیادتر کرد.

چَترَم سوراخ بود: باران با رایحه‌ی چنار و چاشنیِ پرهای پرندگانی که سقف خانه‌شان ( مانند من ) چِکه کرده بود، پوزخندی از رضایت را برروی صورتم دعوت کرده بود. نفسِ پارک‌بان را بر پشت گردنم احساس کردم. گویا برای چند لحظه، ( خواسته یا ) ناخواسته سَرَکی در گوشی‌ام کشیده بود. شاید هم می‌خواسته ساعت را بپرسد و خجالت می‌کشید! خودم را برروی صندلی جمع و جور کردم، نگاهی به اطرافم انداختم؛ طوری‌که معلوم نباشد، منظورم مگس‌پَرانی است! در تکاپوی ورق زدن حافظه‌ام برای پیدا کردن تصویری که با شماره‌ها هَم‌خوانی داشته باشد، صدای حرکت کردن موتور را شنیدم.‌

در یک چشم بر هم زدن ، خود را دست‌به‌دامن موتورش دیدم که داشت یک نخ سیگار ازش درخواست کرد؛ انگار که از موتور... « چطور می‌تونه خودش رو برای چند گرم مواد، جلوی هر کس و ناکَسی کوچیک کنه!؟ یعنی زورِ خماری چقدر می‌تونه زیاد باشه که... » خودم را آن‌طرف این قضاوت‌های خودم دیدم که نمی‌دانست چرا دارد برای اولین‌بار از یک غریبه ( آن‌هم پارک‌بان ) درخواست سیگار می‌کند. خوشبختانه داشت و داد؛ حتی آتشَش را! دمش گرم.

اینکه چطور خداحافظی کردم و او° کِی رفت و من چگونه آن یک نخ را به ثانیه نکشیده، قربانی کردم، خدا نیز از دستش در رفته است ( شک ندارم! )

شب‌های پارک ملت، هیچ شباهتی با روزهایش نداشت. در شب‌ها، از هیچ چیز نمی‌ترسیدم. پرنده‌ها آزادانه آواز می‌خواندند، قورباغه‌ها غور غور و شغال‌ها و گربه‌ها و ( بعضاً سگ‌ها ) راحت برای خودشان در رفت و آمد بودند. شاید آنها نیز مانند من, در شب‌ها از آدم‌ها نمی ترسیدند و من به خاطر این صلح بود که همیشه شب را دوست داشتم. شاید از آدم‌های شب نیز به همین خاطر خوشم می‌آمد؛ می‌دانستم که دستِ رد به سینه‌ی کسی نمی‌زنند... هرقدر هم تاریک باشد، حِسّت را از دلت می‌خوانند و اگر کاری از دستشان بربیاید می‌کنند؛ بدون یک درصد غریبگی! شاید این نیز از خاصیت‌های شب است که فاصله‌ها را کمتر می‌کند... فقط اینکه ادامه‌ی آدم‌ها، در روز نیز همین اندازه مهربان و فروتن هستند... هنوز برایم جای تجربه دارد.

تقریباً چهار و نیم ساعت دیگر، می‌شد یک روز است که نخوابیده بودم. فردا صبح، مشتری قبول کرده‌ کلیدهای خانه را گم کرده بودم. مادرم خواب بود و برادرم فحشٍ زیروبالایم را می‌کشید اگر فکر زنگ در را می‌کردم. درنتیجه باید فکر درِ حیاط‌خلوت را بغل می‌کردم! ( کاری که مهارت بالایی دَرش دارم. ) گرسنگی، سرما، بی‌پولی، بی‌جاومَکانی و... اولین تایید برای پریدن و آویزان شدن از چهارچوبِ در را کردند. عجب کیفی می‌کنه همسایه‌ی روبرویی، وقتی داره دوربینش رو چک می‌کنه... از این به بعد، دودَستی مالِش رو می‌چسبه!