بعد از یکی، دو ساعت بلاخره وقتش رسید بنشینم. آن‌هم با چه استقبالی: با نشستن من، پرنده‌ای پَر کشید؛ گمانم جغد بود و البته خیلی سنگین چون با رفتنش، شاخه‌ی زیر پایش تکان عجیبی خورد و انگار یک مشتِ بزرگ آب، یکجا برروی سرم ریخت. بعد از چند لحظه احساس کردم چشمانم می‌سوزد. هرچه می‌مالیدم بدتر می‌شد. حس کردم چشم چپم را گِل گرفته‌اند! هرچه پا به زمین کوبیدم، بهتر نشد که نشد. ناچار، سمت شیر آب دویدم. قبل از رسیدنم به صندلی، صدای شُرشُرِ آب را از یک شیلنگ شنیدنم. پارک‌بان فراموش کرده بود شیر آب را که برای آبیاری چمن‌ها باز گذاشته بود ببندد. ( خدارشکر ) زانو زدم و با همان یک چشمِ سالم، شیلنگ را نشانه رفتم. چَنگش زدم و با همان فشاری که مشغول آبیاری بود ( شیلنگی که اقلا پنج سانتیمتر قطر داشت ) به سمت چشمم نشانه رفتم و...
بیست دقیقه‌ی بعد، تازه متوجه شدم که داستان از چه قرار بوده و از هرچه کلاغ بود، کینه به دل گرفتم! صندلی‌ام در فاصله‌ی دو، سه متری تا راهروی اصلی پارک ( که تقریباً چهار پنج متر عرض داشت ) در یک راهروی فرعی قرار داشت. این بود که وقتی صدای سگ را شنیدم، خودم را برای ملاقات با همراهانش آماده کردم: سرم را پایین انداختم و حتی چشمانم را باز نکردم تا برقِ‌شان جلب توجه نکند.
تنهایی° قوی‌تر عرض اندام کرد. این شد که پیامک° خاطرم آمد. گوشی را از جیبِ بغل شلوار بیرون کشیده و پیام را باز کردم: « برعکسِ تو، من شماره‌های غریبه رو زودتر جواب میدم! » همین و یک پیامکِ خالی، بعد از پنج دقیقه. « عجب مریضی! ساعت یک نصف شب آخه؟ » تصویرِ چند نفر، اتفاقی جلوی چشمانم نقش بست. شانه عقب انداختم و خواستم بی‌توجه جلوه بدهم اما مگر می‌شد! هرکس بود، این یک خصوصیتِ من را خوب می‌شناخت! لابد می‌خواست تلافیِ جواب ندادنم را سرم درآورد! مخاطبینم را باز کردم و چهار رقم آخر شماره را وارد کردم... هیچی بالا نیامد. ترفند همیشگی من برای گرفتن مچ مزاحم‌ها که البته همیشه هم جوابگو نیست ولی خب...: « ذخیره‌ات می‌کنم، ببینم کی‌ای تو؟ اینم از این « میمون » » تا آمدم در لیست تلگرام و واتساپ، دنبالش بگردم یادم آمد که نه اینترنت دارم و نه شارژ... با لَب‌ولوچه‌ای آویزان، « تُف تو روحتِ » غلیظی نثار روحش کردم و یادم رفت که دلم می‌خواسته که صدای باران را گوش بدهم؛ به دنبال هندزفری، زیپِ کیف را باز کردم.
بادام‌زمینی‌ها را انگار خیسانده باشند، اصلا خوردنی نبودند ولی چاره‌ای هم نبود، معده‌ام، بِشکنی کوچک زد و این شد که سوال‌نَپرسیده، دانه به دانه، زیر دندانم انداختم‌شان و کلکِ ناچیزشان را کَندم! حالا تنها چهار، پنج عدد شکلات باقی مانده بود و ساعتی که نمی‌دانستم قرار است چند دورِ کاملش را بیرون سَر کنم. نوشتن، انگار حالاحالاها قرار نبود روی خوش بهم نشان بدهد پس رسماً، هم بیکار بودم و هم بی‌سوژه‌ای برای سرگرمی و درمقابلش تمایلی قوی به بیرون ماندن! قفل صفحه‌ی گوشی را باز کردم و نوارِ ابزار را به پایین کشیدم و شارژِ هندزفری را چک کردم. خدارشکر از این‌یکی شانس آورده بودم!
« تا کی باید برای یه نفر دیگه جارو بکشی و آشغال‌هاش رو خالی کنی! بس نیست؟ » شدیدا احساس کردم به یک پاکت سیگار احتیاج دارم. « گفتی سیگار نمی‌کشی که، چی شد؟ » به خودم آمدم، دیدم دارم کیف پولم را چک می‌کنم. پانزده هزار تومان پول نقد و تا جایی که یادم بود، پنجاه و خرده‌ای هم داخل کارت عابربانکم پول بود. این را هم یادم آمد که آن را برای اینترنت کنار گذاشته بودم. « حالا حتما نباید یه پاکت بگیری؛ همون پونزده تومن رو استفاده کن تا ببینیم چی میشه... »
نوک کفش‌هایم با سنگ‌فرش‌ها، ضرب گرفته بودند و پرده‌ی گوش‌ها با نت موسیقی! برگ‌های چنارِ سمت چپم، زیر نور چراغ‌برق می‌درخشیدند. حواسم را چند دقیقه‌ای باهِشان پرت کردم ولی موقتی بود؛ این را ضربانِ نامنظم قلبم بهم گوشزد کرد. چشمانم را بستم. تصویرِ طلاییِ چنار، بلافاصله پشت پلکم میخ شد و با فشار پلک‌ها به هم، پررنگ‌تر می‌شد. در آن خلسه‌ی خواستنی، دو ثانیه هم زندگی نکردم که تکنولوژیِ لعنتی، باز گند زد به همه‌چیز: « یه بار، بیست دقیقه پیاده‌روی کردی تا یه کیوسک تلفن پیدا کنی و خبرش رو بگیری... حالا به خودت زحمت نمیدی جواب پیامش رو بدی؟ بابا اِیولا! » هرچه زده بودم پرید و این‌بار با چشمانی که زیرِ ابروهای مچاله‌شده از سوال، گم شده بودند، به صفحه خیره شدم: یک شماره‌ی دیگر که هردوشان من را می‌شناختند! صفحه قفل شد و من همچنان به آن زده بودم!
زیر لب زمزمه کردم: « بیست دقیقه پیاده‌روی کردم که... کِی منظورشه؟ بیست دقیقه... » رفتم که جوابش را بدهم، یادم آمد شارژ ندارم! « میمون » را دوباره چک کردم، هنوز هم غریبه بود... دیگری هم همینطور... دلم آتش خواست! کاش بهشان ملحق شده بودم... کاش اقلا یک نخ سیگار داشتم... صدای موتور سیکلت آمد! سرم را فوراً بالا آوردم و گوشی را در دستم محکم پنهان کردم. پارک‌بان بود که با لباسِ سَبزش زیر نور چراغ برق، در راهروی اصلی ایستاده بود. باران° شدتِ بیشتری گرفته بود. ( او ) بیلَش را که با یک دست گرفته بود، همانجا، به موتوری که روشن بود، تکیه داد و با قدم‌هایی بلند و سریع، به سمت من به راه افتاد: با چکمه‌هایی سفید و گِلی!
