رعد و برق که به صدای موسیقی بِچَربد، یعنی خوشگزرانی° استارت! گوشی‌های هندزفری را از گوش‌هایم بیرون کشیدم. چشمانم را بستم و به راه رفتن ادامه دادم. تمرینِ تمرکز نمی‌دادم، دنبال هیجان جدید می‌گشتم! بااینکه احتمال می‌دادم هر لحظه، چاله‌ای، چیزی اَزم پذیرایی کند یا تنه‌ی درخت را بغل کنم ولی طوری قدم برمی‌داشتم که انگار از اول برایش برنامه‌ریزی کرده بودم!
کم‌کم از محدوده‌ی استخر خارج شدم و قدم به یک‌چهارمِ پایانی پارک گذاشتم. انعکاس صدای برخورد قطره‌های باران با شاخ و برگ درخت‌ها که بیشترشان کاج بودند: انگار آب را از فاصله‌‌ای دور در یک صافیِ بزرگ بریزند و ریزهایش از آن عبور کند و سهمِ زمین شوند که خوشبختانه من از شانسِ خوبم° از آنجا عبور می‌کردم! قاطیِ این بذل و بخشش، یک سری توفیق اجباری هم نصیبم شد: ظاهراً مزاحم استراحت کلاغ‌های عزیز شده بودم و تنبیهم، خرابکاری‌هاشان بود که در لابلای موهای فرفری‌ام گم شد؛ چندتایی هم نصیب کفش و کتفم شد که در مجموع گِلِگی نکردم ولی یک مقدار فحش° چرا.
ایستادم. نفسی تازه کردم. به پشت‌سرم، مسیری که آمده بودم نگاهی انداختم. چند قطره‌ی درشت، انگار که از صافی رد شده و از راه یقه‌ام، صاف° باسنم را نشانه رفتند! این شد که سیخ ایستادم ولی تمرکزم هنوز بر همان تصویر قبلی بود. لرزه‌ی نامحسوسی° یکباره، انگار که نیشگون بگیرد، آمد و رفت. آن‌قدر خیس نشده بودم که سرما بخورم اما یک‌جا ماندن، می‌توانست باعث این بشود پس کلاهِ هودی را دوباره سَرَم کشیدم و...
یک زن که تشخیص قیافه‌اش در آن تاریکی آسان نبود، از دور بهم نزدیک می‌شد. یک سگِ پاکوتاهِ سفید، سلانه سلانه جلوش رژه می‌رفت؛ ماجراجویی می‌کرد و گاه‌گداری با یک « واقِ مَکُش‌مَرگ‌ِما » خودی نشان می‌داد؛ چرخی اطراف صاحبش که لباس تنش را با او هماهنگ کرده بود، می‌زد. تعجب کردم: آن موقع شب، یک زنِ تنها، آن هم پارک ملت... رایحه‌ی آشنای ماری‌جوانا، نیشخندی به تعجبِ من می‌زد که بیشتر دقیق شوم! چند قدم پشت‌سرش، زمانی که تقریباً شانه‌به‌شانه شده بودیم، منبعِ خوشگزرانی را دیدم: یک جوان تقریباً هم‌سن‌وسال خودم. نفسم را صدادار° بیرون دادم. کاجِ جلوی پاهایم را مستقیم شوت کردم و سرم را به دلخواه خودم، پایین نگه داشتم تا از هردویشان رد شوم. دروغ است اگر نگویم حسرتم را با یک بادام‌زمینی، از گلویم هُل ندادم پایین! گردنم ناخواسته به سمت چپ چرخید: بنای مورمورکُنِ دستشویی، با جای خالیِ جلویش که قبلا متعلق به یک چنارِ پیر بود، با دو ورودیِ زنانه و مردانه که نوشته‌ای° با یک اسپری قرمز، روی دیواره‌های سنگی، به چپ و راست، بهشان اشاره می‌کرد... تصاویرِ بریده‌بریده، بی‌معطلی، سُر می‌خوردند و یکی برروی دیگری، قابِ ذهنم می‌شدند و هرکدام اصرار داشتند که به او توجه کنم و من اتفاقی، دست دراز کردم و آن‌یکی را انتخاب کردم که: « من و یکی از دوستانِ قدبلندِ نزدیکِ آن‌روز‌هایم، مجید، در یک شب طوفانی، موتورمان را در کوچه‌ی روبروی دستشویی پارک کردیم و با چند گرم ماری‌جوانا و ( احتمالا ) یک پاکت سیگار، به آنجا پناه بردیم... دقیقا در نمای پشتی، در زاویه‌ی دو دیوارِ اِل‌مانند که سقف هم نداشتند. با چند دَمِ عمیق، هرچه تی‌اِچ‌سی بود را از آن ( ماری‌جوانا ) بیرون کشیدیم و به فریادهای وحشیانه‌ی ابرها که آسمان را سفید کرده بود، گره خوردیم و... » جلوی در دستشویی ایستاده بودم. صدای رعد و برق می‌آمد. ساعت دوازده و چهل و سه دقیقه بود.
برگشتم و نگاهی به پشت‌سرم انداختم، خبری از آن سه نفر نبود؛ احتمالا استخر را برای پیاده‌روی انتخاب کرده بودند چون صدای سگ می‌آمد. عجیب بود که چرا هنوز به هندزفری فکر نکرده‌ام؛ در این ده، پانزده سالی که گذشته، محال بود مسیری که تنها ده دقیقه پیاده‌روی دارد، در برنامه‌ام باشد اما هندزفری دم‌دستم نباشد؛ هرچند در آن لحظه، اصلا بهش فکر نمی‌کردم! داشتم برمی‌گشتم که به ادامه‌ی مسیرم برگردم که گوشی زنگ خورد. بعد از چند بوق، دست چپم را برروی صفحه° چتر کردم و با پلک‌هایی که باریک شده بودند، سعی کردم اسم را بخوانم، احتمال می‌دادم مادرم باشد، نبود؛ شماره غریبه بود. وسوسه شدم که جواب بدهم؛ انگشتِ شَستم هم نزدیک صفحه شد اما منصرف شدم. زیرِلَبی° بالا دادم و شانه‌ام را همراه با آن، به یک طرف کج کردم. گوشی را به جای قبلی برگرداندم. به قدمِ چهارم نرسیده، گوشی دوباره زنگ خورد. اصلا احساس نمی‌کردم که دارد مزاحم خلوتم می‌شود یا به دردسرم می‌اندازد آن‌هم در این بارانی که داشت شدت می‌گرفت؛ در آن تنهاییِ وسیع، یک‌جور قوت قلب بود که یکی به فکرم هست: به جایی تعلق دارم! « 4654 » چهاررقمِ آخر شماره که در ذهنم مانده بود. هنوز مطمئن نبودم که جواب بدهم یا نه. حقیقتا، من او را تنها برای یک پر کردنِ خلأِ مجازی می‌خواستم، نه بیشتر؛ خلوتم متعلق به خودم بود. خیره به صفحه‌ی گوشی و مطمئن از اینکه قرار نیست جواب بدهم، قطع شد و قبل از اینکه بهم .اجازه گوشی را به جای قبلی‌اش برگردانم، صدای پیام آمد.
باران° منتظر حرکتِ متقابلِ من بود: او زورش را زده بود، حال° من چه برنامه‌ای داشتم؟ هنوز هم قصد ادامه‌دادن را داشتم؟ اگر « بله » چطور؟ بی چتر، بی لباسِ گرمِ درست‌ودرمان و کتانی‌هایی که تَنی به آب زده بودند...؟ اکنون مطمئنم که در آن لحظه، بی‌کُشتنِ زمان، جوابم مثبت بود اما اینکه در ادامه‌ی این بله، چه برنامه‌ای چیده شده بود، دقیق خاطرم نیست. این‌طور گمان می‌کنم که دل به « اتفاق » دادم: « ...ببینم چه می‌شود... » تقریباً! منتها سریع دنبال یک سایبان گشتم. بااینکه زیاد از دستشویی دور نشده بودم و می‌توانستم با چند قدمِ بلند، خود را زود به آن برسانم ولی حتی بهش فکر نکردم؛ حتی نَدَویدم، ( تنها ) سرعت قدم‌هایم را زیادتر کردم!
به محوطه‌ی فنس‌کِشی‌شده‌ی ورزشی نزدیک شدم. از سوراخی که در آن ایجاد شده بود وارد شدم. یک نیم‌دور در آن زدم. محوطه‌ای مستطیلی‌شکلِ سیمانی. سکوها خالی بود و تورهای بسکتبال، در باد، تانگو می‌رقصیدند. فهمیدم که اشتباه کرده‌ام. انگار که هول شده باشم، تمام دوربین‌ها بررویم زوم شده باشند و طرفدارانم، با کف و جیغ و هورا، اَزم توقع یک تصمیم سریع و درست را داشته باشند! کنار سکوها، نگاهم به اتاقک فلزیِ نگهبانی افتاد. چراغش روشن بود. پشت به آن، به همان سوراخی° برگشتم، وارد راهرو شدم و دیوارِ طولی را با سرعت بیشتری پشت‌سر گذاشتم. تیرچراغ‌برق، بالای سرم سوسو می‌زد. دست به زانو گرفتم، چند نفس عمیق کشیدم. در همان حالتِ رکوع، نیم‌نگاهی به پشت‌سر کردم و بدون اینکه مطمئن شوم کسی هست یا نه ( گویا تنها از روی عادت بوده ) آبِ صورتم را گرفتم: ابروها و ریش‌ها را و با پشتِ دست، سَرسَری° صورتم را خشک کرده و راه افتادم. چنارِ پیر، با یک صندلی فلزی زیرش، دستی برایم تکان دادند. پوزخندی از روی خوشحالی برای موفقیتِ موقتی‌ام زدم.
