« میری مغازه. امین هم که نیست. بهش پیام میدی که امروز مادرت حالش بد شده و کسی نبوده، تو بردیش بیمارستان! به درک که باز فکر می‌کنه داری توجیه میاری... از اون طرف، مثل همیشه، صبح میری مغازه که خانواده شک نکنن: که چرا باز خونه خوابیدی و... خدارشکر این یه بار، نرده‌های مغازه، به دادِت می‌رسن؛ این‌همه فحش دادی به صاحب‌مغازه که این چه وضعیه، برداشتی ورق گالوانیزه چسبوندی به نرده‌ها و... برو طبقه‌ی دوم و راحت روی مبل سه‌نفره دراز بکش و بخواب. گوشیت رو هم سایلنت کن و... » وای به من! یعنی اگر یک‌دَهُمِ این حجم از راه‌دَرروها را به یک کارِ درست، مایه می‌زدم، اکنون اقلا باید یک پرایدِ مدل نود، زیر پایم می‌بود!
خبری از دایی‌جان نشد. همانی شد که حدس زدم: خدا یک نقاهتِ مفتی و دلخواه، نصیبش کرده. البته ظاهراً! این‌ها همه هنوز در حد حدس و گمان بودند.
تابحال آنقدر از سه عقربه‌ی ساعت، تحرک ندیده بودم؛ جوری شب را به صبح بخیه زدند که خودِ خورشید هم باورش نمی‌شد و پشت ابرها پنهان شد؛ گویا مانند من، خواب‌لازم بود! دانه‌های باران، در رودربایستیِ بینِ باریدن و نَباریدن، از دانه‌های کنجد هم ریزتر° قدم در زمین می‌گذاشتند. صدای چکه چکه‌ی برخورد قطره‌ها به برگ‌های درخت، سقوط‌شان در باغچه، بر سَروروی ریحان‌ها و تَره و شاهی‌ها؛ موازی با خیابانی که داشت خمیازه‌های آخرش را می‌کشید و من که انگار عهد کرده بودم دمنوش را تا قطره‌ی آخرش بخورم، همگی شاهد حضور پررنگ زندگی بودیم که بدون اینکه لَنگِ ما باشد، داشت رو به جلو حرکت می‌کرد!
نیکوتین با معده‌ی خالی، هجده عیار° آزار و اذیتی بود که ده سال ( و این اواخر بیشتر ) به بدنم می‌رساندم... حال یک لیوان دمنوش، حکم چهار سیخ جیگر را داشت، نسبت به روزهایی که سیگار را با سیگار روشن می‌کردم و معده‌ام را با دود° پُر. ولی نداشتم. ولع اینکه بزنم بیرون و جفت‌وجورش کنم، کم نبود اما تنها یک ولع بود، نه بیشتر! لیوان را که بین کفِ دو دستم بغل کردم، گرمای دلخواهی داشت: به یک متر سایه، در دلِ مرداد می‌ماند؛ دستانم را گرم و آتشی که چندروز درونم را به قُل‌قلُ انداخته بود، سرد می‌کرد. یک هورتِ ریز و گرسنگی و یک قدم بعد، یادآوری تصمیمِ مغازه رفتن و... « هر لحظه مامانت اینا از راه می‌رسن، می‌خوای بری، زودتر راه بیفت. یه لقمه‌ای، چیزی هم برای توی راهِت برداری بد نیست... » باز هم جُم نخوردم. برخلاف شروعِ این روزهای اخیر، تمایلی به شنیدن ترانه هم نداشتم. تنها تحرکِ من، بستنِ چشمانم بود و نزدیک کردنِ لیوان به دماغم.
نیاز به یک رابطه که در آن لحظه با وجود موج‌های ده‌متریِ احساساتم، بوی عشق و عاشقی نمی‌داد، می‌دانستم که چیست! رابطه‌های تکه‌پاره‌ی ده، دوازده سال گذشته که از کنار هم قرار گرفتن‌شان، تصویر یک موجودِ زنده‌ی بی‌هویت را تشکیل می‌داد که از هرطرف، شبیه به چیزی بود: یک‌جا حماقتم را به رُخم می‌کشید و یک‌جا زودرنجی و دنباله‌اش که خشونت بود و در جاهایی واقعا تنها یک نیاز جنسیِ بود: نه وابستگی‌ای، نه دوست داشتن و تعهدی...
دیوارهای خانه، انگار سمتم رژه می‌رفتند حتی باران‌نشینی هم دیگر دِل می‌زد! وقتش رسیده بود که محیط را عوض کنم. این یک « باید » بود. چراکه خوددلسوزی، داشت با نقاب فروتنی‌ای ساختگی، قضاوتِ روش‌های شخصی زندگی آدم‌ها را وسط می‌کشید. دلم، آتش هم خواست.
گفتگو‌ها، همانجا قیچی خوردند. یک ربع ساعت کمتر، دستم در پلاستیک سیب‌زمینی، داشت چندتا کوچلو‌اش را سَوا می‌کرد. یک تکه نان. این‌بار فکرِ شکلات و تخمه را برای پر کردن وقتم، از سرم بیرون کردم ( درواقع اصلا بهش اجازه‌ی ورود ندادم ) خوردنی‌های کربوهیدرات و پروتئین‌دار که درست و حسابی معده را پر کند. می‌خواستم با اطمینان، باروبندیلم را ببندم و بزنم بیرون! کاپشنِ پشم‌شیشه‌ای که تازه خریده بودم. شلوارگرم و زیرپوش. دو جوراب برروی هم که جلوی نشتیِ کتانی‌ها را بگیرد. فکر کوله پشتی هم بودم و پیدایش هم کردم. منتها این‌بار نه به بهانه‌ی فرار، که با نیت یک جهانگردی در ابعادی کوچکتر، اندازه‌ی اسفراین ( با پنجاه هزار نفر جمعیت و مساحتی اندازه‌ی یکی از منطقه‌‌های مسکونی تهران ) البته در هر حال حوصله‌ی جواب پس دادن به خانواده را نداشتم که احتمالا مسعولیت عیادت و مراقبت از دایی و... را هم در ادامه داشت. ۰پس زودتر جمع‌وجور کردم که بزنم بیرون.
