* شهاب سنگی که به زمین خورد! *
نگام خیره به آسمون بود.
منتظرِ یه نشونه که آرزوهامو به اون بسپرم.
شنیده بودم که هرکی یه شهاب سنگو ببینه و همونجا آرزو کنه
آرزوش برآورده میشه!
《آرزوهای سرکوب شده‌ای که فراوانند!
آرزوهایی که رفته بودن قاطیه توهماتِ مغزم
از ترسِ تندیِ زبونها.
خیلی فکرها توی نطفه مردن.》
که:《اگه بگن خُل و چلِ چی؟
اگه بهم بخندن چی؟
اگه یجا تو خیابون، وسطِ جمعیت سوژم کنن چی...؟》
همه جا خلوت بود.
و دلم قرص بود که دارم توی دلم آرزو میکنم.
که هرچی صحبتِ
بینِ خودمِ و خودم.
توی سرم.
و کسی قرار نیست بشنوه.
کسی قرار نیست اذیتم کنه!
《خدای من!
میشه اتفاقی یه شهابی چیزی الان تو مسیر نگاهم قرار بدی؟
بیا و این یبار، باورامو خراب نکن!
حالا شهابم نشد، هرچی که بتونم جوابِ این * مغزِ واقع‌بینِ افراطیم * رو بدم.
یچیزی نشونش بدم تا اجازه بده حداقل برای یه امشب، آزادانه به رویاهام فکر کنم.
حتی اگه نورِ لامپهای یه هواپیما هم بود راضیم ها!》
《بزار بخودم اجازه بدم که میتونم به برآورده شدنِ آرزوهام فکر کنم.
تصورشون کنم.
خودمو اونجا ببینم
لابلای همه‌ی اون آدمایی که خودم دوسدارم دورم بِپِلِکَن!
بزار دستامو دورِ فرمونِ ماشینِ مورد علاقم ببینم.
انگشتِ حلقه‌م
توی یه روزِ خاص
یه حجمِ سنگین رو حس کنه...
فکر نکنم درخواست زیادی باشه.
هست؟
برای یکی مثه تو
که میگن صاحبِ همچیزی
فکر نکم زیاد وقتتو بگیره!》
..رشته‌ی افکارم با اون بالاها پاره شد.
ناگهان چشمام چیزی رو دید که از مقابل دیدگانم عبور کرد و فکری که مثه برق از از مغزم رد شد
که:《انگاری یکی صدامو شنید!》
همونجا بود که برای یلحظه رویاهامو لمس کردم!
مو به تنم سیخ شد.
اشک تو چشمام جمع شد.
لبام میلرزید.
صدای نفسامو می‌شنیدم.
دقیق که شدم، دیدم فقط یه برگ بوده که از درخت کنده شده و نَم‌نَمک اون فاصله رو تا چمن طی کرده، افتاده روی زمین.
اما این چیزی رو عوض نمیکرد
چون من خودمو توی یه قاب، کنارِ آرزوهام دیدم!
